üstümə düşmüsünüz? Elə
bil, mən yadam, Əli bunların əzizidir.
-Ayan, otağına get.-Akif əmi başı ilə qızına
işarə eləyib özü əlləri belində arvadına
yaxınlaşdı.
Ayan hıçqıra-hıçqıra qapıya yaxınlaşarkən
qapıda bayaq dərman dalınca otaqdan çıxan
Raminlə toqquşdu. Ramin sual dolu baxışlarla
ona baxsa da Ayan heç nə deməyib otağına
doğru getdi. Ramin də onun arxasınca.
Köhnə ilin çıxmasına üç saatdan da az vaxt
qalırdı. Hava qaralandan bayram ab-havasına
bürünmüş parka axışanların sayı durmadan
artırdı. İsmayıl da Bahar müəllimənin icazəsi
ilə Sevili bura gəzməyə gətirmişdi. İsmayılın
təkidi ilə bura qədər gəlsə də Sevil heç də
bayram ab-havasında deyildi.
-Mamaya söz vermişdim ki, sağalacaq və yeni
ildə onunla birlikdə bu parka gələcəyik. Amma...
-Şşş,sevgilim, yenə ağlayacaqsan? Nə bilirsən
anan burada deyil? Nə bilirsən göylərdən sənə
baxmır? Gərək onu belə incidəsən? Bax, məni də
incidirsən?
-Bağışla. Mən dedim axı gəlməyim. Sənin də
bayramını gözündən gətirəcəm.
-Sən mənim bayramımı gözümdən gətirmirsən,
əksinə, sən mənim bayramımsan, mənim
xoşbəxtliyimsən. Mənimlə xoşbəxtsən?
-Əlbəttə xoşbəxtəm. Bu nə sualdır?
-Dayan hələ. Sənə bir sualım var.-onlar gəzə-
gəzə artıq musiqili fəvvarənin yanına
çatmışdılar. İsmayıl ətrafa boylanıb fəvvarədən
beş-on aralıdakı kabinənin yanında dayanan
oğlana nəsə işarə elədi. O da başını yelləyib içəri
keçdi. Heç beş saniyə keçmədi ki, bayaqdan
fəvvarə ilə həmahəng səslənən şən melodiya
yerini həzin bir mahnıya verdi: “Bir filmin sonu
gibi yaşıyorum seni...” Bütün bunlar olarkən isə
İsmayıl üzünü Sevilə sarı çevirib gözlərini
yumaraq deyəcəklərini son dəfə götür-qoy
eləyirdi. Sonra gözlərini açıb Sevilin əllərindən
tutub ona baxaraq:
-Tale səni üçüncü dəfə mənim qabağıma
çıxaranda mən başa düşdüm ki, sən mənim
qismətimsən və ondan əvvəl yaşadıqlarımız
sadəcə sınaq imiş.-deyə sözə başladı.-Sonra
mən özümə söz verdim ki, nə olursa olsun,
səndən əl çəkməyəcəm. Əl çəkmədim də.