a çalış xoşbəxt ol. Hünərin var,
sonradan peşman olasan. Onda gözümə
görünmə.
-Mama, yəni.. sən...?
-Hə, mən razıyam, çünki başqa çarəm yoxdur.
Çünki İlkindən sonra mənim sənin qabağında
dilim qısadır.-Dilşad xala kövrəldi.
-Mama, Allah eləməsin, o nə sözdür?-anasının
kövrəldiyini görən Ayan ona sarı gəlib onu
qucaqladı.-Bağışla məni, üstünə qışqırdım.
-Sən məni bağışla. İllərdir səni gözüyaşlı
qoymuşam.
Gün artıq sonuncu yarım saatına girmişdi. Buna
baxmayaraq şəhərin küçə və parkları, əyləncə
mərkəzləri insan əlindən keçilmirdi. Xüsusilə
artaksiyonların qarşısı dolub-daşırdı. Coşqun
ilə barışandan və evdəkiləri də bu izdivaca razı
salandan sonra Züleyxa ilk dəfə idi ki onunla
baş-başa gəzməyə çıxırdı. İndi də Vikinqin orta
sırasında oturmuş, aşağıda pulu ödəyən
Coşqunu gözləməkdə idi. Bu vaxt Yusiflə sevinc
gəlib onunla üzbəüz oturan və hələ ki başları
özlərinə qarışan Yusiflə Sevinci görüb duruxdu.
Sonra narahat baxışlarla aşağı, Coşquna sarı
baxdı.
-Bıy, bu bizim Zülü deyil?-artıq Sevinc də onun
fərqinə varmışdı.
-Hanı? A, doğrudan ha.
-Bıy, siz də buradasınız?-Züleyxa da sanki
onları indi görürmüştək təəccüblənib gülümsədi.
Onlar beləcə dialoqa başlamışdılar ki, Coşqun da
yuxarı qalxıb Züleyxanın yanında oturdu.
Maraqla qarşısındakılara baxıb:
-Bunlar kimdir?-deyə soruşdu.
-Sinif yoldaşlarım. Demişdim e, sinfimizdə iki
dost var idi, sonra nişanlandılar.-Züleyxa
çəkinə-çəkinə onları təqdim eləməyə başladı.-
Sevinclə Yusif.
Coşqun Yusifin adını eşitcək bir anlıq qaşlarını
düyünləyib ona sarı baxdı. Sonra əlini uzadıb:
-Mən də Coşqunam. Demək olar ki, biz də sizin
kimi nişanlıyıq.-deyə özünü təqdim elədi.
-A, nə yaxşı. Allah xoşbəxt eləsin.
-Təbrik eləyirəm, Zülü.-Sevinc də Züleyxanı
təbrik elədi. Züleyxa isə hələ də narahat idi.
Atraksiyon isə yavaş-yavaş işə düşürdü. Hamı
yuxarıdakı dairəvi dəmirləri aşağı salıb yerini
rahatladı.
-Qorxmursan?-deyə Coşqun yenidən Züleyxaya
baxdı.
-Yyoox.
-Qorxma, mən