n Əlini gördülər.
-A, Əli deyil o?-Sevil gözlərini qıyıb dilləndi.
-Hə, özüdür ki, var.-Leyla da o istiqamətə
baxdı.
-Bəs bu yazıq niyə təkdir?
-O həmişə təkdir də, eynən Məcnun kimi.
-Özüm ölüm, senarini yazan hər kimdirsə
hamımızı yığıb e bura. Axırda burada bomba
zad partlamasa yaxşıdır.-Kənan bunu deyib
sonra barmaqlarını dodaqlarına sıxıb fit
çalaraq ona əl elədi.
-Axşamınız xeyir. Bayramınız mübarək.-Əli
onları görüb yaxınlaşdı. Oğlanlarla görüşüb
qızlarla başı ilə salamlaşdı.
-Sənin də bayramın mübarək. Nə əcəb təksən?
-Ayan zəng eləmişdi. Parkda ol, gəlirəm dedi.
Səsi nəsə həyəcanlı gəlirdi. İndi onu axtarıram.
Buralarda görməmisiniz?
-Yox vallah, zəng elə də.
-Xətlər məşğuldur. Bayram günüdür, hamı
danışır.
-Narahat olma, harada olsa, gələr.
Ayan isə yolda, qardaşının maşınında idi.
Həyəcanla Ramini tələsdirirdi.
-Qaqaş, qurban olum, biraz da tez sür. Yeni ilə
on dəqiqə qalıb.
-Dayan da, Ayan, tələsdirmə məni. Qabaqdan
sağa dönəcəyik, parkdır.-dediyi kimi də sağa
dönüb maşını parkən girəcəyində saxladı.
Bacısına göz vurub-Hə, külkedisi, on ikiyə az
qalıb. Nə qədər ki maşınım balqabağa, sən də
kəndçi qızına çevrilməmisən, düş qaç.-dedi.
-Mənə uğur dilə.
-Abır yox, həya yox. Qardaşına dediyi sözə bax.
-Diləmirsən, diləmə. Paxıl!-incimiştək
maşından düşən Ayan tələsik pillələri qalxıb
parka girdi. Parkda o qədər adam var idi ki,
bir anlıq başı fırlandı.
-Bu qədər adamın içində mən səni necə
tapacam?-deyə ağlamsınaraq yerində vurnuxdu.
Bir-iki addım sağ-sola gedib ora-bura baxırdı
ki, əlinə kiminsə toxunduğunu hiss eləyib arxaya
çevrildi. Əli idi. Gülümsəyərək ona baxırdı.
İçindən bir hıçqırıq keçdi. Gözləri doldu.
Uşaqtək dodaqlarını büzüb onun boynuna atıldı.
-Əli, bağışla məni.
-Ayan, nə olub?-Əli isə heç nə anlamadan
əlləri havada qalmışdı.
Ayan ondan aralanıb ağlamsınaraq:
-Bağışla məni, Əli. Mən bilmirdim, sənin
günahsız olduğunu bilmirdim.-dedi.
-Nə günah, nə olub axı, Ayan?
-Bizi ayıran sənin