l biraz
kinayə,biraz da zarafatla ona baxdı.
Lakin bu Kamranı daha da pərt eləmişdi. Tərs-
tərs və bir o qədər də incik şəkildə dodağının
altında:
-Yıxılanı tapdalamaq sənin həmişəki
adətindir.-deyib ondan aralandı.
İsmayıl dediyi sözə görə peşman olsa da əmisi
oğlunu da yaxşı tanıyırdı, bilirdi ki,
inciməyəcək. Belə də oldu. Sifarişləri verib
qayıdan Kamran heç nə olmamıştək deyib-
gülməyə davam elədi. Çox keçmədi ki, sifarişlər
də gəldi. Onlar yeməklə məşğul olan ara
Sevilgilin qrupu da ora gəldi. İki-üç masanı bir-
birinə birləşdirib oturdular. Bəziləri deyib-
gülür, bir neçəsi isə sifariş verməklə məşğul
olurdu. Bir müddətdən sonra İsmayılgilin çay
sifarişi də gəldi. Söhbət eləyə-eləyə stəkanı
dodaqlarına yaxınlaşdıran Kamran bir qurtum
almışdı ki, birdən duruxub stəkanın içinə baxdı.
İyləyə-iyləyə:
-Bu nədir, mən südlü kofe demişdim, bunlar
niyə adi kofe gətiriblər?-deyə üzünü turşutdu.
-Get dəyiş də.-deyə Şəbnəm dilləndi.
Kamran narazı şəkildə ayağa qalxdı. Bu arada
Vüsalənin də sifarişi səhv gəlmişdi. Belə ki o da
ayağa qalxıb bufatə yaxınlaşmışdı. Kamranın
getməsindən istifadə eləyən Şəbnəm isə İsmayılı
söhbətə tutmuşdu:
-Biraz da Türkiyədən danış. Necədir, orada
yaşamaq maraqlıdır?
-Belə də. Böyük şəhərdə yaşamaq elə də asan
olmur. Xüsusilə də tələbələr üçün.
-Qızları bəs? Deyirlər türk qızları qəşəng olur.
-Qızlardır da. Qəşəngi də var, çirkini də,
ortababı da.
-Demə ki, sevgilim yox idi.-Şəbnəm maraqla
onun üzünə baxdı.
-Yox idi.
-Bax, buna inanmaram. Sənin kimi yaraşıqlı,
savadlı bir oğlan necə olar ki, özünə bir sevgili
tapmasın?
-Mən ora özünmə sevgili tapmağa getməmişdim
ki. Düzdür, belə arkadaş olduğum bir-iki qız var
idi, amma sevgilim yox. Hə, bir də kankam var,
Emre.-araya çökən üç-beş saniyəlik sükutda
Şəbnəm altdan-altdan İsmayılı izləyir, İsmayıl
isə nəsə düşünürdü. Sonra İsmayıl-Məndən
danışdıq, bəsdir, biraz da səndən danışaq.
Sənin ətrafında pərvanə olanlar varmı?-deyə
soruşdu. O əslində