onun
bu qəfil qərarlarını, ya da qərarsızlığını başa
düşə bilmirdi.
Axşam düşmüşdü. Həmin hadisədən saatlar ötsə
də Ayannın əsəbiliyi və bu əsəbiliyin yaratdığı
gərginliyi keçməmişdi. Belə ki qonaq olduğu ad
gününün də dadını çıxara bilməmiş, ortalıqda
elə hey düyünlü qaşlarla gəzmişdi. Ondan bunun
səbəbini soruşanlara isə məktəbdə uşaqlara
əsəbiləşdiyini deyirdi. Buna inanmayan isə bircə
Xatirə idi ki, o da günboyu ondan nəsə
soruşmağa fürsət tapmasa da kömək bəhanəsilə
bu gecə də onu yanında saxlamışdı. Saatlar
artıq on birə yaxınlaşırdı. Ayan mətbəxdə
yuyulan qabqacağı silib yerinə yığmaqla məşğul
idi. Bu vaxt Xatirə çıxdığı otağın qapısını asta-
asta örtüb mətbəxə doğru gəldi.
-Axır ki, yatdılar. Çay dəm alıb?-deyə qaza
sarı gedib çaynikin qapağını qaldırdı.
-Nə bilim, alar da yəqin.-Ayan fikirli gözlərini
əlindəki qabdan ayırmadan dilləndi.
-Hə, gəl indi bir stəkan qəşəng, pürrəngi çay
süzək və öyrənək görək sənin bu qaşlarını
düyünlədən səbəb nədir?-Xatirə mətbəx
masasınnı üstündə təzə yuyulmuş fincanlardan
ikisini götürüb çay süzməyə başladı.
-Nə səbəb?
-Səni niyə saxlamışam səncə?
-Köməyə.-deyə Ayan qabları işarə elədi.
-Yaxşı görək. Özüm yuyub-yığışdıra bilməzdim?
Kömək bəhanə idi. İşi qurtar, gəl.-deyə Xatirə
fincanları götürüb masaya doğru getdi.
-Dedim axı uşaqlara hirslənmişəm.-Ayan bezgin
şəkildə dilləndi.
-Gəl, gəl.
Axırıncı qabı da silib yerinə qoyan Ayan yorğun
şəkildə gəlib masanın digər tərəfində onunla
üzbəüz oturdu. Xatirə maraq və sual dou
baxışlarla ona baxırdı. Ayan fincannı
qulpundan tutub sağa-sola fırlada-fırlada:
-Sənin yaşadıqlarını indi mən yaşayıram.-
dedi.
-Necə yəni?
-Necə ki, Ülvi sənin dünyanı dağıdıb illər sonra
qabağına çıxmışdı, indi Əli də onu eləyir.
Məktəbə gəlmişdi, danışmaq istəyirmiş.
-Sən nə dedin?
-Qovdum.
-Nə?
-Neyləməliydim bəs?-Ayan yalnız indi gözlərini
qaldırıb təəccüblə ona baxan Xatirəyə baxdı.
-Qulaq asa bilərdin.
-Sən Ülviyə qulaq asmışdın?-Ayan