n özündən
ixtiyarsız səsini qaldırdı. Xatirə isə cəld qorxa-
qorxa içəri boylanıb sonra barmağını
dodaqlarının üstünə basaraq:
-Yavaş,-dedi,-səncanı yavaş, Xəyal onun
adını eşidəndə dəli olur.-sonra daha sakit
tərzdə-Əli ilə Ülvini bir tərəziyə qoyma, onlar
tamam ayrı adamalardır.-dedi.
-Düz deyirsən, o sənin hislərinlə oynamışdısa,
Əli də mənim həyatımla oynadı. O Ülvidən də
betərdir.
-Səhvin var. Həmin vaxt olanlarda təkcə Əli
günahlar deyildi, aranı qatanlar var idi.
İkincisi də ki, mən sənə dönə-dönə demişdim
ki, ona vaxt ver, o da çətin günlər keçirir, içinə
qapanıqdır, dərdini içində yaşayır.
-Xatirə, bəsdir onun tərəfini saxladın. İçinə
qapanıq zad deyil o, qorxaqdır.
-Ayan, sən getdikcə xalaya oxşayırsan ha.
Özünə gəl biraz. Uşaq səninlə danışmağa gəlib.
Bəlkə hər şeyi izah eləyəcəkdi, bəlkə səndən üzr
istəyəcəkdi? Sən heç olmasa ona qulaq asmalı
idin.
-Nəyinə qulaq asmalı idim onun? O getsin
nişanlısının dərdini çəksin.
-Həə, sənin davan aydın oldu.-Xatirə başa
düşmüştək ona baxıb başını yellədi.- Deməli,
nişanlı olmasaydı, ona qulaq asacaqdın?
-Söhbət nişanlı olub-olmamaqdan getmir.
Söhbət mənim onun hərəkətlərini başa
düşməməyimdən gedir. Mən komada olanda
onun anası da həmin xəstəxanada idi, hətta
mənə o baxırdı. Yəni onun məndən xəbəri
olmadı? Mənim başıma gələnləri bilmədi? Elə
Yusif də yanım gəlmişdi. O da demədi? Mən
onun bu qərarsızlığını başa düşmürəm, Xatirə.
Niyə lazım olanda yox, lazımsız vaxtda
qabağıma çıxır?
- Xatirə gözlərini süfrəyə dikib dodaqlarını
gəmirə-gəmirə fikrə getdi. Ayana Əlinin əslində
o vaxt onun yanına gəldiyini deyib-deməməyi
düşündü. Xalasına söz vermişdi, amma Ayandan
bunu gizlətməyə haqqı yox idi.
-Bilirsən,-deyə sözə başlamışdı ki, otaqdan
Gülayın ağlamaq səsi gəlməyə başladı. Xatirə
cəld içəri boylanıb-Bıy, buna nə oldu?-deyib
ayağa qalxıb otağa keçdi.
Ayan da fikirli-fikirli çaydan bir-iki qurtum
aldıqdan sonra əsnəməyə, üzərində bir
yorğunluq hiss eləməyə başladı.