Xatirə otaqdan
çıxdıqdan sonra isə yatmaq istədiyini dedi.
Beləcə bu sirr həmin gecə dəc açılmalı olmadı.
Növbəti gün iş yerində sifarişləri çox olduğundan
Əli Ayanı görnməyə gedə bilmədi. Lakin fikri,
ürəyi onun yanında idi. Təslim olmaq fikri yox
idi, amma onun asan-asan bağışlamayacağını
da bilirdi. Ayan da qərarlı idi, Əlini
bağışlamayacaqdı.
Daha bir gün keçdi. Həftənin ilk günü idi.
İsmayıl əmisi oğlunun təzə iş yerində idi.
-Xeyirli olsun, əmioğu, axır ki, bir baltaya sap
ola bildin. Öz aramızdır, stol da qəşəngdir ha.-
deyə-deyə zarafatla fırlanan stolda sağa-sola
fırlanırdı.
-Ay uşaq, bura sənin üçün bağça deyil e, get o
tərəfdə oyna.-Kamran əlləri belində tərs-tərs
ona baxırdı.-Dayımızın gözünə güclə girmişik,
heç olmasa stolu qırma dana.
-Pah, yedin sənin stolunu. Bax elə sənin
ajığına, qırajam, sonra da dayın sənə qızını
verməyəjək.-İsmayıl stulda yerini daha da
rahatladı.
-Mən də ağbajıma deyəjəm, sənə o kənddəki
Turanəni alsın. O boçka Turanə var e.
-Nə, yeri get ə, buradan! Yadıma salma, onu.
Hə, sən dedin, ağbacın da aldı?-İsmayıl üzünü
turşutdu.
Elə bu vaxt Kamranın telefonu zəng çalmağa
başladı. O, zəngi açıb danışarkən İsmayıl da
müdir masasında selfi çəkdirməkdə idi. Danışıb
qurtaran Kamranın əhvalı təlx olmuşdu. O
narahat şəkildə yerində vurnuxur, əllərini ölçə-
ölçə otaqda gəzinirdi.
-Uydaa, mən indi neyləyəcəm?
-Nə olub ki?
-Dayım idi,-deyə Kamran əlindəki telefonu
işarə elədi,-deyir işə aldığın resepşın qızı
təxirə sal, başqa biri zəng eləyib öz tanışını
tapşırıb, o gəlməlidir. Mən də deyirəm, necə
təxirə salım axı, o da indi gəlməlidir, deyir
özün bilərsən.
-Hmm, nə pis oldu?-İsmayıl məyus şəkildə
başını bulasa da birdən nə yadına düşdüsə,-
Dayan e, siz onsuz da iki nəfəri işə
almayacaqdınız? Biri səhər, o biri günorta. Sən
ikisini də işə götür, növbələşdir də.-dedi.
-Ağıllısan axı. İkisi də tələbədir, günortadan
sonra istəyirlər.-pəncərəyə yaxınlaşan Kamran
narahat şəkildə çölə boylanırdı