ı işarə
elədi.
Sevillə Vüsalə ayağa qalxdılar. Lakin Vüsalə
sözlü adamlar kimi İsmayıla baxıb çəkinə-
çəkinə:
-Olar, sizdən bir söz soruşum?-dedi.
-Əlbəttə, buyurun.-İsmayıl maraqla ona
baxırdı.
-Siz Kamran müəllimin dayısısınız?
Onun bu sualına İsmayıl qımışdı. Sonra gözucu
yan şkafa baxıb:
-Yox, əmisi oğluyam,-dedi,-yəni, Mayıl müəllim
mən deyiləm. Adım İsmayıldır, amma burada
da səlahiyyətim var.
-Lap yaxşı.-deyə Vüsalə razılıq bildirərək
başını yellədi.
Sevillə Vüsalə ard-arda qapıdan çıxdılar.
Dərindən ah çəkən İsmayıl isə başını masaya
dayaq elədiyi əllərinin üstünə qoyaraq öz-
özünə:
-Allahım niyə? Niyə yenə onu mənim qabağıma
çıxardın?-deyə pıçıldamağa başladı.
Bu vaxt yan şkafın içində gizlənmiş Kamran
tarap-turupla özünü çölə atdı. Dərindən nəfəs
alıb, üst-başını düzəltməyə başladı:
-Oy, biranlıq elə bildim, elə buradaca öləjəm.-
sonra məzəmmətedici baxışlarla əmisi oğluna
baxıb,-Ayə, sən necə adamsan? Mən sənə nə
tapşırdım, sən neylədin? İşə götürmək lazım
olsaydı ,elə özüm götürərdim də.-dedi.
-Götürərdin də.-ayağa qalxan İsmayıl kinayə
ilə ona baxdı.-Sənə kim deyirdi, gir, şkafda
gizlən?
-Kefimdən gizlənməmişdim, hərhalda. Uf,
əmoğlu, uf, mən neyləyəcəm indi?-deyə Kamran
əllərini belinə qoyub narahat şəkildə ofudadı.
Çöldə isə Vüsalə CV-ni doldurmaq üçün Sevili
yola gətirməyə çalışırdı.
-Ay qız, niyə tərslik eləyirsən? Əlin-ayağın
təmiz işləyəcəksən, daha nə istəyirsən?
-İstəmirəm də, Vüsü. Bu işlər mənə görə deyil.
Həm də buranın maaşı da az olar.
-Haradan bilirsən? Maaşı danışmısan?
Bu vaxt Şəbnəm əlində vərəq içəridən çıxdı.
-Buyurun, özünüz haqqında məlumatları
yazın.-deyib vərəqi Sevilə uzatdı.
Sevil isə bir vərəqə, bir də Vüsaləyə baxırdı.
Vüsalə göz-qaşla vərəqi götürməsini deyirdi.
Nəhayət vərəqi alan Sevil Şəbnəmin göstərdiyi
yerdə oturaraq yazmağa başladı. Biraz sonra
müdir otağının qapısı açıldı və çölə çıxan
İsmayılın baxışları səsə başını qaldırıb ona
tərəf baxan Sevilin baxışları ilə