n olmaz, təzyiqin qalxacaq.-de peşman şəkildə dilləndi. Əlini onun çiyninə vurdu-Qismər belə imiş, sən nə edəsən?-Sonra onun fikrini yayındırmaq üçün əlini boynuna dolayıb söhbəti dəyişdi.-Danış görüm, başqa neyləyirsən? Elə əvvəlki yerində işləyirsən?
Dəhlizi sildikdən sonra döşəmə silənlə qabını təmizləyib xadimələr üçün ayrılan otağa keçdi. Şkafın qapısını açıb əlindəkiləri öz yerinə qoydu. Bu vaxt ondan başqa otaqda olan və oturub çay içməklə məşğul olan iki xadimədən biri dilləndi:
-Sevil, çay içirsən? Yaxşı, pürrəngi çay dəmləmişəm.
-Yox, Rəhilə xala, çox sağolun.-deyə Sevil yüngülcə gülümsəyib başın buladı. Bu vaxt telefonu zeng çalmağa başladı. Onu cibindən çıxarıb zəngi açdı.-Haycan?
-Necəsən, qızım?-telefonun digər ucundan Xalidə xalanın naxoş səsi eşidildi.-Neyləyirsən?
-Yaxşıyam ana, kursdayam hələ ki. Sən necəsən? Ağrıların yoxdur?
-Belə də, birtəhər canımı gəzdirirəm. Yenə gec gələcəksən?
-Hə də, həmişəki kimi. Kursda işlər çox olur. Bax, sən özünü yorma, ha. Qab-qaşıqla işin olmasın. Birazdan Sevda işdən gələcək, o yuyar. Yaxşımı?
-Can ay qızım. Sizə də qıya bilmirəm axı. Işdən yorğun-arğın gəlib hələ bir evin işini də görürsünüz.
-Yumalıyıq da, borcumuzdur. Sən uzan, istirahətini elə.
-Yaxşı, gözəl qızım, yaxşı. Yollardan ehtiyatlı ol,internetdən salamat gəl.
Anası ilə sağollaşıb telefonu cibinə qoydu. Fikirli-fikirli köks ötürüb dolan gözlərini sildi. Bu vaxt yazıq-yazıq ona baxıb yüngülcə başlarını bulayan digər xadimələri görüb daha da pis oldu. Heç nə demədən tələsik otaqdan çıxdı. Elə onlar da özlərindən xəbərsiz belə baxdıqları üçün peşman olmuşdular.
Özünü ələ almağa çalışdıqca daha çox kövrəlir, həmişəki kimi səssiz ağlasa da gözündən süzülən yaşlar onu ələ verirdi. Bu iki ildə anasının vəziyyəti daha da ağırlaşmışdı.
Artıq kimyəvi teravpiyalar, qutu-qutu dərmanlar da xeyir eləmirdi. Heç həkimlər də ümidverici bir söz demirdilər. Lakin o yenə də ümidini itirmir, xəstəliklə anasından daha çox mübarizə aparır, sağalacağına həm