toqquşdu.
Sadəcə bir neçə saniyə. İllərin həsrətini,
nisgilini, sevgisini, özündə sığdıran bir neçə
saniyə. Nə özləri, nə də gözləri danışa bildi.
İsmayıl onu burada gördüyünə sevinib-
sevinməyini bilməzkən, Sevil də onun müdir
olduğu bir yerdə işləməyin tərəddüdünü
yaşayırdı. Nəhayət gözlərini ondan çəkən
İsmayıl gəlib Sevilin oturduğu masaya yaxın bir
yerdə dayandı. Bu vaxt Şəbnəm də ona
yaxınlaşdı.
-Dilarə xala zəng eləmişdi. Deyir onun telefonu
niyə götürmür? Dedim narahat olma, kursdadır,
yanımda.
-Doğrudan?-deyə İsmayıl ciblərinə əl gəzdirdi-
Bayaqdan şəkil çəkdirirəm, necə olub zəngi
görməmişəm?
Şəbnəm biraz da ona yaxınlaşıb qulağından
çəkməyə başladı.
-Dilarə xala dedi ki, onun qulağından çəkərsən.
-Ayy, yavaş biraz!-deyə İsmayıl qulağını tutub
geri atıldı.
-Caan, çox incitdi?-məyus halda ona baxan
Şəbnəm sonra yenidən gülümsəyərək yanağından
dartıb-Uşşş.-deyə balaca uşaqlartək oxşatdı.
-Yaxşı.-deyib özünü geri çəkən İsmayıl narahat
şəkildə gözucu Sevilə təfəf baxdı.
Başını qaldırıb onlara sarı baxmasa da Sevilin
içində özünün də məna vermədiyi bir qısqanclıq
baş qaldırmışdı. Bəlkə də buna haqqı yoxi idi,
amma o, İsmayılı qısqanırdı. Və bu qısqanclıqla
burada işləyə bilməyəcəyini də bilirdi. Nəhayət
CV-ni doldurub ayağa qalxdı. Vərəqi əlinə
götürən İsmayıl onu gözdən keçirib:
-Deməli belə, Sevil xanım,-deyə maraqla ona
baxdı,-İnşallah sabah bu vaxtı...
-Biz sizə xəbər eləyərik,-deyə Şəbnəm göz-qaş
eləyərək onun sözünü kəsdi,-narahat olmayın.
Bu cümlə “İşə alınmamısınız.”mənasını versə də
bu Sevilin ürəyindən idi. Onsuz da İsmayılın
olduğu yerdə işləmək istəmirdi. Hər gün onunla
göz-gözə gəlmək, yanındakı qızla səmimiyyətini
görmək onu daha çox incidəcəkdi. İsmayıla
tərəf baxmayıb sadəcə qızla sağollaşaraq Vüsalə
ilə birlikdə kursdan çıxdı. İsmayıl isə onun
arxasınca baxıb köks ötürür, bundan sonranın
necə olacağını düşünürdü. Marşuta qabaq qapıdan minən Sevinc sürücünün
Mehdi olduğunu görüb sevindi:
-Bıy,