, Mixaylo, necəsən?
-Sevinc? Salam, sən necəsən?-Mehdi də onu
görməyinə sevinmişdi, amma nədənsə bir gözü
arxada idi.-Dərsdən gəlirsən?
-Hə, amma yaman yorulmuşam.-deyə Sevinc
üzündə narazılıq ifadəsi dilləndi.-Dərsdən işə,
işdən dərsə, lap kələyim kəsilib. Yusifin
qulağından iraq.
-Yusif demişkən nişanlın haradadır? Yoxsa
yenə də Rusyetə qaçıb?
-Yox e, nə Rusyet? Bu gündən işə başlayıb, ona
görə təkəm.
-Hə, xeyirli olsun. Toy nə vaxtdır?
-Nə bilim e, Mixaylo, qismət.
Mehdi ilə danışa-danışa Sevinc də onun baxdığı
istiqamətə baxır, onun kimə baxdığını
aydınlaşdırmağa çalışırdı. Mehdinin
arxasındakı sıralarda ard-arda üç qız
oturmuşdu ki bunlardan biri də Inci idi. Növbəti
dayanacaqda o ayağa qalxıb marşruta minən
qadınlardan birinə yer verdi. Mehdinin
baxışları da onunla birlikdə qalxdı. O artıq indi
Incini daha yaxşı görə bilirdi. Elə Sevincə da hər
şey aydın olmuşdu. O özündən ixtiyarsız
maraqla bu sadə, idman stilli geyimli, hörüklü
saçını sol tərərfinə aşırmış qıza baxırdı. Birdən
marşrut tormoz verərək dayandı. Bir qabağa,
bir də arxaya gedib-gələn sərnişinlərin
arasında bor çaxnaşma, etiraz başladı. Günah
təbii ki gözlərini və fikrini yoldan çəkən
Mehdidə idi. Amma o da qorxmuşdu. Elə Sevinc
də qorxmuş, rəngi ağappaq ağartmışdı.
-Mehdi, yavaş! Neyləyirsən?! Öldürmüşdün e
bizi!
Içəridə də buna oxşar etirazlar, danlamalar
başlamışdı. Mehdi isə onlardan üzr istəyə-istəyə
məyus şəkildə qaçaraq nəzərlərini Inciyə
yetirirdi. Inci də ona baxır, təəssüflə başını
bulayırdı. Bu isə indi Mehdini gündə milyon
dəfə eşitdiyi tənqidlərdən daha çox incidirdi.
Təsadüfən şəhərdə qarşılaşan Züleyxa ilə Asya
müəyyən qədər bir yerdə getdikdən sonra
Asyanın xahişi ilə telefon dükanlarından birinə
girdilər. Lakin içəri girən kimi təəccübdən
ikisinin də ağzı açıq qaldı. Belə ki Züleyxa
Coşqunu görmüsdü, Asya isə aylardır yazışdığı
oğlanı. Coşqun Züleyxanı burada görməyinə
nəinki sevinməmiş, əksinə əsəbiləşmişdi.
Emosiyalarını güclə