n çox hissəsi getmişdi. Nəhayət Ayan çöl
qapıda göründü. Əli cəld özünü qabağa verib
onun qabağına keçdi. Onu görcək diksinəm Ayan
həm də əsəbiləşərək:
-Yenə də sən?-deyə qaşqabağını salladı.
-Hə, yenə də mən.
-Nə üzsüz adamsan ə sən? Nə istəyirsən
məndən?
-Danışmaq.-Ayandan fərqli olaraq Əli özünü
daha sakit aparırdı.
-Başa düşmürsən mən səninlə danışmaq
istəmirəm?!
-Yox, başa düşmürəm.
-Daha sənə sözüm yoxdur. Utanmırsan nişanlı
adamsan, durub mənimlə danışmaga gəlmisən?
Özünə hörmət qoymursan, heç olmasa o qıza
hörmət qoy.
-Səni narahat eləyən mənim nişanlı
olmağımdırsa mən daha nişanlı deyiləm.-Əli sol
əlini göstərdi.-Bu məcburi bir nişanlılıq idi, ona
görə də alınmadı. O ki qaldı mənim bura
gəlməyimə mən ürəyimin gətirdiyi yerdəyəm.
-Sənin ürəyin var idi ki?-Ayan ikrah dolu
baxışlarla ona baxdı. -Nə desən, necə təhqir eləsən, haqlısan. Mən
vaxtilə səni çox incitmişəm, sənin qabağında
günahkaram. Mənim səhvimə görə sən
həyatından olurdun. Mən sənə bir can
borcluyam, Ayan. Və lazım olsa bu borcu
artıqlaması ilə qaytarmağa hazıram.-
danışdıqca Əlinin səsi titrəyirdi.
-Harada idin?
-Nə?-Ayanın bu qəfil və anlaşılmaz sualı Əlini
çaşdırmışdı.
-Mənim gözüm xəstəxanada, qapıda qalanda
sən harada idin? Mən hər gün ümidlə səni
gözləyəndə sən harada idin? Hər gün səni
gözlədim, Əli. Dəli kimi, axmaq kimi hər gün səni
gözlədim. "Bəlkə bu gün"deyə gözlərim qapıda
kök saldı. Sən onda harada idin?-danışdıqca
səsini qaldıran Ayanin əsəbdən bütün bədəni
əsirdi.
-Bunu soruşma məndən! Mən bunu sənə deyə
bilmərəm!-Əli də səsini qaldırırdı.
-Niyə?!
-Deyə bilmərəm dedim də, deyə bilmərəm!
-Nə olub burada!-bu vaxt onlardan beş-altı
addım aralıda dayanan maşından düşən
Ramin sual dolu baxışlarla onlara yaxınlaşdı.
Onu görcək ikisi də duruxdu. Ayan narahat
şəkildə yerində vurnuxub:
-Qaqaş, sən gəlmisən? Papa hanı?-deyə
soruşdu.
-Papa gələ bilmədi, məni göndərdi. Sən keç
maşına.-Ramin əlləri belində Əlini süzə-süzə
bacısına maşını