n bu halına həm gülür, həm də ona
nifrət eləyirdi.
-Sən insanları arxanca qaçırmaqdan zövq
alırsan?-elə Ismayılın səsindəki kinayə və
amiranəlik də bundan xəbər verirdi.-Niyə işə
gəlmirsən?
-Mən işdəyəm.-Sevil gözlərini yerdən çəkmədən
dilləndi.
-Gəl mənimlə.-deyə Ismayıl onun qolundan
yapışaraq özü ilə aşağı düşürməyə çalışdı.
-Nıyə gəlməliyəm e səninlə?!-Sevil narazı
şəkildə qolunu kənara çəkdi.
-Bax, sənə sakit-sakit deyirəm, düş gəl,
aşağıda söhbət eləyəcəyik.
-Vaxtım yoxdur, işlərim var.-Sevil qayıtmaq
istəyirdi ki Ismayıl yenidən onun qolundan
yapışıb daha sakit və təkidli tərzdə:
-Elə bilirsən, istəsəm səni apara bilmərəm?
Özünü biabır eləmə, gəl.-dedi.
Bir dəhlizə, bir də tərs-tərs Ismayıla baxan
Sevil heç nə demədən pillələri enməyə başladı.
Gəlib klinikanın həyətindəki çardaqda
oturdular. Ismayıl bayaqkından fərqli olaraq
sakit və mülayim şəkil soruşdu.
-Bayaqdan Kamranla Şəbnəm sənə neçə dəfə
zəng eləyib işə çağırıblar. Onların sözünü niyə
yerə salırsan?
-Mən onsuz da ora işləmək üçün gəlməmişdim.
Prosto Vüsalə əl çəkmədi.
-Bəs Bahar müəllimə. Sənin üçün zəng eləyib
Mayıl müəllimlə iş danışıb. Onu da saymırsan?
-Bahar müəllimə?-deyə Sevil təəccüblə ona
baxdı.-Sən onu tanıyırsan?
-Tanımırdım, amma tanıdım. Səncə mən buranı
necə tapmışam?-araya sükut çökdü. Bu beş-on
saniyəlik sükutda Sevil gözlərini yerə, Ismayıl
isə ona dikmişdi.-Sənin niyə orada işləmək
istəmədiyini bilirəm.-Sevil gözlərini qaldırıb sual
dolu baxışlarla ona baxdı. Ismayıl isə
arxayınlıqla gülümsəyərək-Mənə görə.-dedi.
-Yoox, ona görə deyil.-əvvəl duruxan Sevil sonra
özünü ələ almağa çalışaraq inkar elədi.
-Sevil, səni bilmirəm, amma mən keçmişimlə
ədavət aparan adam deyiləm, mən keçmişimlə
yaşamıram. O vaxt ikimiz də uşaq idi, ikimizin
də səhvləri oldu, amma bu o demək deyil ki, biz
indi düşmən olmalıyıq.
Normal insanlar, adi tanışlar kimi davam eləyə
bilərik. Səni bilmirəm, amma məndə sənə qarşı
kin yoxdur. Amma sən yenə də mənim