i sıxıcı. Bütün günü kompüterin
qabağında necə olmalıdır? Bankda işləmək heç
də maraqlı deyilmiş.-Yusif üzünü turşuda-
turşuda danışırdı.
-Nə oldu, mühasib bəy, bank işçisi görəndə
ürəyin gedirdi?
-Uzaqdan gələn zurnanın səsi xoş olarmış. Sən
danış e, uşaqlarla yola gedirsən?
-Uşaqlar deyil onlar, canavardırlar, canavar.-
deyə Sevinc acıqlı şəkildə gözlərini böyütdü.-
Uşağa bir dəfə deyərsən sakit otur, dərsə qulaq
as, qanar. Bunlar dəhşətdirlər. Bu gün qruplara
bölüb dərs keçməyimə peşman oldum. Bir-
birilərinin başına çıxırdılar. Qışqırmaqdan səsim
də batıb.
-Hə, nə oldu?-Yusif kinayə ilə gülümsünüb
çiyninin üstündən ona baxdı.-Balaca uşaq
görəndə a-cucu, a-cucu deyə ürəyin gedirdi?
-A-cucular sonra böyüyüb belə canavar olurlar
da. Axır dözməyib birini əlinin üstündən
vurmuşam.
-Neyləmisən?-Yusif dayanıb maraqla ona
baxdı.-Sən, uşaq vurmusan?
-Neyləyim, çox hirsləndirdilər də. Mənim səbrim
də bir yerə qədərdir.
-Yox e, qurtardı, bu ay sənə maaş düşmür.
Bankıma deyəcəm sənin maaşını kəssin.
-Pah, mən maaşımı kartla alıram. Özü də ki
mənim maaşımı sənin bankın vermir.
-Nə olar, mən o bankla da danışaram.
-Pissən sən!
-Özünsən pis!
Onlar beləcə söhbət eləyə-eləyə məktəbdən bir
xeyli uzaqlaşmışdılar.
Axsam düşmüşdü. Qaranlıq otağında Ayan
yarıuzanılı vəziyyətdə qulaqcıqla mahnıya qulaq
asırdı. "Sevdiyimə nifrət edirəm." onun son
günlərdə ən çox dinlədiyi mahnı idi. Sanki onun
üçün yazılmışdı. Dinlədikcə Əlini yadına salır,
gözləri dolurdu. Sevə-sevə nifrət eləmək,
bağışlaya bilməmək canını yandırırdı. Bəlkə də
yandığı qədər yandırmaq istəyirdi. Bu gün Əli
gəlməmişdi. Hər səfərində onu acılayıb qovsa da
Ayanın gözləri bu gün özündən ixtiyarsız onu
axtarmışdı. Ya Əlini arxasınca qaçırmaq xoşuna
gəlirdi, ya da onu görmək, amma Ayan bu gün
onu gözləmişdi. Istəsə bağışlaya bilər, bəlkə də
amma qürur, bu qürur ki var... Birdən qoluna
kiminsə toxunduğunu görüb dik atıldı.
-Qorxma, qorxma, yatmışdın?-çarpayısının
yanında