ş paltarlar idi. Şkafın
digər qapısını açıb rəfləri də gözdən keçirdi.
Burada eyni vəziyyət idi. Neçə illərdir işləyirdi,
amma axırıncı dəfə özünə nə vaxt bazarlıq
elədiyi yadına gəlmirdi. Maaşını anasının
dərmanlarına, evin ərzağına xərcləyirdi.
Aydan-ildən bir-iki dəfə üç-beş manatlıq
kofta-şalvar almışdı ki indi onlar da
köhnəlmişdi. Dərindən köks ötürüb qapıları
örtdü. Güzgüün qabağına keçib özünə tamaşa
eləməyə başladı. Yorğun və solğun siması, şişkin
gözaltıları, bir-birinə qarışmış, pırtlaşıq saçları
onu özündən ürkütdü. Bu qədərmi baxımsız
qalmışdı? Illər, çətinliklər onu bu qədərmi
qocaltmışdı? Gözləri bu an saçlarında gəzdirdiyi
əllərinə, barmaqlarına sataşdı. Onlar da eyni
vəziyyətdə idilər. Döşəmə ağacı, süpürgə
tutmaqdan döyənək bağlamış əlləri, boyasız və
yöndəmsiz dırnaqları onu özündən utandırdı.
Halbuki illərdir o bunların heç birinin fərqinə
varmamış, evdən-dərsə, dərsdən-işə yaşayıb
getmişdi.
-Ismayıl kimi biri səni niyə sevsin ki?-deyə
güzgüdən öz-özü ilə danışmağa başladı.-
Yaraşıq, savad, imkan, ailə, onun hər şeyi var,
bəs sənin nəyin var? Allahına şükür elə ki yazığı
gəlib səni işə götürüb. Kimsən axı sən, kimə
lazımsan? Allahın sepi də səndə durmadı,
qaçdı, getdi.
Bu vaxt aralanan qapıdan bacısı başını azca
içəri salaraq:
-Qız, neyləyirsən burada?-deyə gülümsəyərək
soruşdu.
-Heç, saçlarımı darayırdım-deyə Sevil onu
görcək duruxub özünü itirdi.
-O tərəfə get, gözlərini yum.-deyə Sevda ona
çarpayını işarə elədi.
-Nə? Niyə?
-Sənə nə deyirəm, onu elə.
-Yaxşı.-Sevil çaşqın şəkildə çarpayıya tərəf
gedib gözlərini yumdu.
Sevda arxasında nəsə gizlədə-gizlədə özünü
içəri salıb onu irəli tutub sevincək bacısına
baxdı.
-Hə, indi ac gözlərini.
Gözlərini açan Sevil gördüyünə inana bilmədi.
Çaşqın şəkildə bir dona, bir də bacısına baxdı.
-Sss...Sevda, bu nədir?
-Nəyə oxşayır?
-Axı bu sənin platyandır.
-Idi, indi sənin oldu.-Sevda yaxınlaşıb donu
onun əyninə tutdu.-Hə, tam üstünə olub.
-Axı bu mənə