özünü, həm də onu inandırırdı. Buna görə də klinikada xadimə işlədiyini də ondan gizlətmişdi. Anası onun hər hansı bir kursda resepşn işlədiyini sanırdı. Bu işə də qrup yoldaşının klinikada işləyən anasını sayəsində düzəlmişdi. Dərs mövsümündə yükü daha da ağırlaşır, gününün yarısını burada, yarısını isə klinikada keçirməli olurdu. Həyat, çiyinlərindəki bu yük onu çox yormuşdu, lakin o yenə də mübarizə aparmağa, anası üçün ayaq üstdə durmağa söz vermişdi.
Yolda qarşılaşan Sevinclə Asya söhbət edə-edə gedirdilər. Bu arada Asyanın bir gözü telefonda idi
-Aranız necədir?-deyə Sevinc ona telefonu işarə eləyərək göz vurdu.-Hansı mərhələdəsiniz?
-Hələ ki danışırıq. Amma nə bilim, sonra necə olacaqsa,-deyə Asya çiyinlərini çəkdi,-mən belə netdə tanışlıqlara çox inanmıram. Nömrə zad istəyir, amma hələ ki vermirəm.
-Bax da yenə də ehtiyatı əldən vermə. Nə də olsa o tərəfdəkinin necə biri olduğunu bilmirsən.
-Hə də. Sən özündən danış e, barışmamısınız hələ? Rusyetdən qayıtmayıb?
-Əşi, bizim işimiz Allaha qalıb.-deyə Sevinc çiyinlərini ataraq ah çəkdi.-Dünən gəlməli idi.
-Sizin işiniz Allahdan çox sizin özünüzə qalıb. Ikiniz də bir-birinizdən betər tərssiniz. O sənə demişdi ki ikinci il magistraturaya vermə, işlə. Sən neylədin? O əsgər gedən kimi təzədən imtahan verdin. O da küsdü, çıxdı getdi.
-Asya, sən elə bil onun tərəfini tutursan axı.-deyə Sevinc əsəbi halda ona baxdı.
-Doroqoya, mən onun tərəfini tutmuram e, olanları deyirəm.-bu vaxt Asyanın gözü qarşıdan onlara tərəf gələn Yusifə sataşdı. Qolunu Sevincin qoluna toxundurub-De, adını çək, qulağını bur.-deyə onu işarə eləyib göz vurdu
Sevinc Yusifi görməyinə sevinib-həyəcanlansa da bunu biruzə verməməyə çalışırdı. Asya isə ondan fərqli olaraq:
-Ooo, kimləri görürəm? Dobro pojalovat, kak deli?-deyə artıq onlara yaxınlaşan Yusifi salamladı.
-Privet, u menya vse xoroşo, a vı?-deyə bir gözü Sevincdə olan Yusif də onu salamladı.
-Pah,-deyə Sevinc özündən asılı olmayaraq Yusifə baxıb ağzını büzdü,-yaxşı ki