a bilməzsən. Leyla çox yaxşı qızdır.
Illərdir bir-birinizin xasiyyətinə bələdsiniz.
-Yox e Yusif, alınmaz.-Kənan təkidlə başını
buladı. Sonra nəsə xatırlamıştək-Həm də ki onu
universitetdən bir oğlan istəyir.-dedi.
-Heyf, görürsən,-Yusif yarıciddi, yarızarafat
başını bulamağa başladı,-mən də indicə
deyəcəkdim ki sonra gec olar. Amma indidən
qızın elçiləri çıxıbmış. Neyləyəsən, qismət
deyilmiş.
-Yusif, məzələnmə,-Kənan tərs-tərs ona baxdı.
Sonra beş-on addım aralıdakı dayanacağa
baxıb,-nə isə, marşurut da gəldi, hələlik.-deyib
ondan aralanmaga başladı.
-Get,get, heç olmasa bunu qaçırma.-deyə Yusif
onun arxasınca baxıb gülə-gülə əl eləyirdi.
Yusifin dedikləri Kənanın beynindəki
"Bəlkə"ləri yenidən oyatmışdı. Yolboyu bir
tərəfi ona "Bəlkə" ilə başlayan suallar verir,
digər tərəfi isə "Olmaz" deyə etiraz edirdi.
Beləcə suallar içində universitetə çatmışdı. Lakin
burada qarşılaşdığı mənzərə ona nəinki
suallarını unutdurmadı, əksinə, bu mövzu
haqqında daha uzun müddət düşünməyə vadar
etdi. Belə ki həyət həmişəki kimi tələbə
qaynamırdı, bu dəfə nəyəsə tamaşa edirmiş
kimi hamı bir yerə toplaşmışdı. Bu izdiham
istər-istəməz onun da diqqətini çəkdi və ilk
ağlına gələn şey dava oldu. Izdihamı yara-yara
özünü irəli verdi. Yanılmamışdı: baş verən dava
idi, amma tamam fərqli bir dava. Yerdə gül
ləçəklərindən düzəldilib sonradan bir hissəsi
dağıdılmış ürəyə bənzər fiqur, kiçik mumlar, bir
tərəfdə yıxılıb qalmış ayıcıq, bunlardan biraz
aralıda isə dava eləməkdə olan Leyla ilə Nicat.
Kənan təəccüblə gah onlara, gah da yerə
baxırdı. Başa düşməməli bir şey yox idi: Nicatın
sürprizi Leylanın qəzəbinə tuş gəlmişdi.
-Sən nə nankor, nə insafsız qız imişsən? Mən
sadəcə sənə sürpriz eləmək istədim, səndən bir
şans istədim, sən neylədin?-deyə Nicat
yerdəkiləri göstərə-göstərə təəssüf və qəzəb
ifadə edən səs tonu ilə deyirdi.
-Mən nankoram, yoxsa sən qanmazsan? Mən də
neçə dəfə sənə dedim ki istəmirəm səni, əl çək
məndən! Adama neçə dəfə