deyərlər, hansı
dildə deyərlər?
-Minnətin olsun ki sənin üçün bu qədər pulumu,
vaxtımı sərf eləmişəm. Sən bunların heç birinə
layiq deyilmişsən.
Kənan isə bütün bunların qarşısında nə
deyəcəyini, necə hərəkət eləyəcəyini bilmirdi.
Hansına yaxınlaşsın, hansını sakitləşdirsin? Çox
keçmədi ki fakültələrdən birinin dekanı həyətdə
göründü. Izdihamı yara-yara üzündə əsəbi bir
ifadə ilə Leyla ilə Nicata yaxınlaşdı. Ilkin
vəziyyətlə tanış olduqdan sonra ikisini də
qabağına qatıb yuxarı, dekanlığa apardı.
Günorta növbəsinin ilk dərsindən on beş
dəqiqəyə yaxın vaxt ötmüşdü. Kənan Leylagilin
fakültəsinin olduğu mərtəbədə dekanın otağının
qabağında var-gəl edir, onun çıxmağını
gözləyirdi. Leyla ən çətin günlərində Kənanı tək
buraxmamışdı. Indi Kənan da heç olmasa ona
olan borcunu ödəmək üçün burada idi. Bu
səbəbdən heç dərsinə də girə bilməmişdi. Bir
neçə dəqiqədən sonra dekanın otağının qapısı
açıldı və Leyla ilə Nicat ard-arda otaqdan
çıxdılar. Ikisinin də üzündə əsəbilik ifadəsi var
idi və Leyla ağlamışdı. Kənan onları görcək
söykəndiyi divardan aralanıb onlara sarı gəldi.
-Düz deyirmişsən, Kənan,-deyə Nicat kinayə ilə
Leylanı işarə eləyib,-bu qız üçün dəyməzmiş.-
dedi.
-Olmadı ki Nicat.-onun bu sözünə qarşılıq
olaraq Kənan təəssüflə başını buladı.-Mən sənə
elə demişdim, yoxsa çox üstünə getmə, daha pis
reaksiya verəcək.-demişdim?
Leyla isə Kənana baxır, ona inanmamış kimi
küskün şəkildə başını bulayırdı. Elə bu vaxt
pilləkənləri qalxıb dəhlizdə görünən bir oğlan
Nicata baxıb:
-Nə oldu, məsələ nə yerdə qaldı?-deyə
həyəcanla soruşdu.
-Əşi, heç nə,-Nicat bezgin şəkildə ağzını
yaydı,-sonra danışaram. Siz haradasınız?
-Aşağıdayıq, həyəti təmizləyirik.
-Heç eybi yox, bu məsələ belə qalmayacaq.-
üzünü Leylaya tutan Nicat biraz incik, biraz da
hədələyici baxışlarla onu süzüb digər oğlanla
birlikdə oradan uzaqlaşdı.
-Buna bax, hələ mənə minnət də qoyur.-Leyla
isə onun arxasınca baxır, dişlərini qıcayaraq
başını bulayırdı. Bir müddət