t fikirli-fikirli onun
arxasınca baxan Leyla sonra dəhlizə boylanıb
boş olduğunu görcək:
-Dərs başlayıb uje?-deyə təəccüblə Kənana
baxdı.
-Hə, haradasa iyirmi dəqiqə olar. Gəl, biz də
dərsə girək.
-Yox e Kənan, mən heç dərs havasında deyiləm.
Bufetə düşəcəm.
-Bir yerdə düşək?
Leyla bir müddət Kənana baxıb fikirli-fikirli
damaqlarını diddikdən sonra:
-Yox.-deyə özündən əmin şəkildə başını buladı.
-Niyə?
-Tək qalmaq istəyirəm. Sən də məni gözlədiyin
üçün çox sağol. Amma indi dərsinə getsən, yaxşı
olar.
Leyla bunu deyərək uzaqlaşmağa başladı. Onun
üçün Kənan indi dəstəyinə ehtiyac duyduğu
sonuncu adam idi. Çünki Leylanın Kənanın borc
ödəyirmiş kimi süni təsəllilərinə, ya da Nicatı
müdafiə edən məsləhətlərinə ehtiyacı yox idi.
Artıq Kənanın ona qarşı münasibətinin yaxşıya
doğru dəyişməyəcəyini də başa düşürdü. Digər
tərəfdən də Kənana bu qədər yaxın olmasaydı,
bəlkə də Nicata şans verə bilərdi.Sevil kursda işə başlayandan Ismayıl ora heç
getməmişdi. Səbəb isə dediyi sözün üstündə
durmaqm Sevilə qarşı xüsusi münasibətinin
olmadığını sübut eləmək idi. Buna görə hətta
günlərdir evdən çölə də çıxmamışdı. Bilirdi ki
çıxsa ürəyi ayaqlarına qalib gələrək onu birbaşa
kursa aparacaq. Lakin bu gün bu inadını özü
qırmışdı. Həyəcanını qapıda boğub olduqca sakit
görünüş alaraq içəri girdi. Kompüter masasının
arxasında oturan Sevilin başı işinə necə
qarışmışdısa içəri girənin də fərqinə
varmamışdı.
-Salam, xeyirli olsun.-masaya yaxınlaşan
Ismayıl üzündə xəfif bir təbəssümlə ona baxdı.
-Sss...salam,-onun səsinə diksinib başını
qaldıran Sevil isə həyəcanını boğa bilmədi,-çox
sağolun, Ismayıl bəy.-lakin sonra özünü ələ alıb
yavaş-yavaş ayağa qalxdı.
-Bəy?-Ismayıl qaşlarını çataraq təəccüblə ona
baxdı.
-Bəli, məni siz işə götürməmisiniz?
-Olmadı,-Ismayıl ciddiləşib başını buladı,-
birincisi mən buranın sahibi deyiləm. Ikincisi də
ki elə bil məni söydün. Belə görünür ki mənə
qarşı kinin hələ keçməyib.
-Yox, nə kin? Prosto...-Sevil özünü