vaxt telefonunu
çıxarmaq üçün əlini cibinə atan Rafiqin əlinə
telefonla birlikdə siqaret qutusu da gəldi.
-A bala, az çək də o zibili. Neçə dəfə demişəm,
özünü fikirləşmirsən, heç olmasa arvad-uşağını
fikirləş?-deyə Sənubər xala deyinməyə başladı.
-E mama, siqaretdir də, nə var ki burada?
Hamı çəkir də.-deyə Rafiq qutunu cibinə qoydu.
-Bax, qardaşın çəkmir, ölmür ki. Biraz ondan
örnək al da.
-Hə, onun kimi arvaddan qorxan olum?-Rafiq
kinayə ilə bir anasına, bir də qardaşına baxdı.
Xəyal da sanki bunu gözləyirmiş kimi ayağa
qalxdı. Digər tərəfdən də qardaşının bu
atmacası ona bərk toxunmuşdu.
-Dul ayağa!-deyə amiranə şəkildə ona
durmasını işarə elədi.
-Nə?-Rafiq çaşqın şəkildə yenə də bir anasına,
bir də ona baxdı.
-Sənə dedim ki ayağa dul, çölə çıx!
-A bala, nə olub? O zarafat elədi də, sən niyə
əsəbləşdin?-deyə Sənubər xala təlaşla ayağa
qalxıb oğlunu sakitləşdirməyə çalışdı.
-Deyək ki durdum,-Rafiq ciddiləşərək ayağa
qalxıb qardaşı ilə üzbəüz dayandı,-sonra?
-Gəl, sonlasını çöldə deyəcəm!-Xəyal onun
qolundan tutub özü ilə bərabər dartmağa
başladı.
-Nə olub?-bu vaxt əlində çay stəkanı otağa
girən Əsmər vəziyyəti belə görüb təlaşla soruşdu.
-Mətbəxdə kim var?
-Heç kim.-Əsmər çaşqın şəkildə bir qaynına, bir
də yoldaşı ilə qaynanasına baxırdı.
Xəyal çaşqın və əsəbi şəkildə əlində dartınan
qardaşını özü ilə çəkə-çəkə mətbəxə gətirdi.
Qapını örtüb üzünü ona tutdu. Sakit və bir o
qədər əsəbi səs tonu ilə sözə başladı.
-Sizinlə yaşamılam deyə elə bilmə ki gözümü də,
qulağımı da sənin üstündən çəkmişəm ha.
Kimlələ otulub-dulduğunu, nə hoqqaladan
çıxdığını da yaxşı bililəm. O cibindən çıxanın
siqalet olmadığını da bililəm. Ya adam kimi
vaxtında o kluqdan aylılıb düz yola gəlisən, ya
da səni polisə mən özüm veliləm. Hə, o ki qaldı
alvaddan qolxmağa, əgəl sən bu cü işlələ
gilişməyənlələ alvaddan qolxan deyisənsə, mən
alvadımdan qolxmulam, əksinə, mən ailəmə
hölmət eləyiləm. Sənin çox sözünə gülüb keçiləm
deyə elə bilmə ki