i səndən qolxulam, sadəcə, mən
öz böyüklüyümü eləyiləm. Sən də öz böyüklüyünü
elə, ailənin dağılmasına, ananın infakt
keçilməsinə səbəb olma.
Xəyal danışdıqca Rafiqin gözləri bərəlir, nə
deyəcəyini, özünə necə bəraət qazandıracağını
bilmirdi. Digər tərəfdən də o qardaşının onun
haqqında bu qədər məlumatı haradan, necə
öyrəndiyini başa düşə bilmirdi. Günün dörddə üç hissəsi geridə qalmışdı. Payız
ayı olduğundan artıq hava da tez qaralırdı.
Dərsi tez bitsə də başı yoxlama dəftərlərinə
qarışan Ayan məktəbdən gec çıxmalı olmuşdu.
Ətrafa boylansa da atası və ya qardaşından
heç kimi görə bilmədi. Heç Əli də darvazanın
ağzında görünmürdü. Bu Ayanı həm
təəccübləndirmiş, həm də istehzasına səbəb
olmuşdu. Çünki aradan keçən üç gündə Əli yenə
də onun qabağını kəsib danışmaq istədiyini
demiş, Ayan isə yenə də onu acılayaraq
qovmuşdu. Indi Ayana elə gəlirdi ki Əli artıq
bezərək geri çəkilib. Bunları düşünə-düşünə
telefonunu çıxarıb evdəkilərdən zəng gəlib-
gəlmədiyinə baxmaq istədi. Lakin tərslikdən
telefon sönmüşdü.
-Uf, bunun da zaryatkası qurtarmağa vaxt
tapdı.-deyə Ayan bezgin şəkildə deyinməyə
başladı.
Yenidən ətrafa boylanırdı ki bu vaxt uzaqda bir
maşın qaraltısı gördü. Atasıgil olduğunu sanıb
yeyin addımlarla ona sarı getməyə başladı.
Maşına çatmağa üç-beş addım qalmış bunun
başqa maşın olduğunu başa düşdü. Birdən kimsə
arxadan bir əli ilə ağzını tutub, digərini sinəsinə
dolayıb bir göz qırpımında onu maşına atdı. Üzü
üstə maşının içinə yıxılan Ayan nə olduğunu
anlamağa, qışqırmağa macal tapmamış həmin
adam sükan arxasına keçib maşını işə saldı.
Yıxıldığı yerdən dikəlib üz-gözünə tökülən
saçlarını düzəldən Ayan isə sükan
arxasındakını görcək dəli kimi qışqırdı.
-Əli, sən neyləyirsən?! Burax məni, saxla
maşını!
Bir gözü yolda, digəri Ayanda olan Əli isə onu
sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Ayan, yaxşı, qışqırma! Mən sənə heç nə
eləmirəm, sadəcə danışmaq istəyirəm.
-Mən səninlə danışmaq istəmirəm! Saxla
maşını!-Ayan həm qorxu,