b tərs-tərs Əliyə baxdı. Əli bu vaxt rəngi
qaçmış vəziyyətdə özünü maşına söykəmişdi.
-Gedək də nə olar,-deyə Ayan cəld dikəlib
maşından çıxmaq istədi. Xəyalın köməyi ilə
maşından düşən Ayan ona yaxınlaşıb məyus
şəkildə üzr istəməyə çalışan Əlinin sözünü sərt
bir sillə ilə ağzında qoydu.
-Yaxşı, yaxşı, əsəbləşmə,-Xəyal onu qolundan
çəkib özü ilə maşına tərəf aparmağa çalışarkən
digər tərəfdən də təəssüflə Əliyə baxıb-Heç düz
eləmədin.-dedi.-Allahına şükül elə ki qaldaşı
gələ bilməyib yoxsa səni onun əlindən almaq
olmazdı. Indi sül maşınını, evinə get. Papağını
da qoy qabağına fikiləş ki mən neyləmişəm.-
Xəyal bunu deyib Ayanı maşına oturtdu. Özü də
sükan arxasına keçib maşını işə salaraq oradan
uzaqlaşdı.
Əli isə bir əli üzündə hissiyyatsız şəkildə onların
arxasınca baxırdı. Elədikləri, başına gələnlər
ona hələ ki çatmırdı. Bəs görəsən onu bütün
bunlara vadar eləyən nə idi?
Xatirə qapını açıb qarşısında rəngi qaçmış və
gözləri şişmiş Ayanı görcək dəliyə döndü.
Təlaşla bir ona, bir də Xəyala baxmağa başladı.
Ayandan yarım addım arxada durmuş Xəyal isə
ona təlaşlanmaması üçün göz-qaş eləməkdə idi.
Biraz sonra hər şey Xatirəyə aydın oldu. O da
Əlinin bu hərəkətine əsəbiləşmiş, bu dəfə onu
müdafiə eləyəcək bir söz tapa bilmirdi. Xatirənin
təkidilə bir sakitləşdirici dərman içən Ayan
sonra yatmaq istədiyini dedi.
Əli isə özündə deyildi. Ayangil getdikdən sonra
şüursuz şəkildə bir müddət onların arxasınca
baxmış, sonra yavaş-yavaş əl-ayağının
titrədiyini, soyuq tərin basdığını hiss eləyib
özünü birtəhər maşına çatdırmışdı. Bir müddət
başınıı sükana doladığı əllərinin üstünə qoyub
sakitləşməyə, elədiklərini fikirləşməyə
başlamışdı. Fikirləşdikcə isə öz-özünə
əsəbiləşir, dəliyə dönürdü. O neyləmişdi? Ayanı
qazanmaq istəyərkən yenə itirmişdi. Ani bir
qəzəb, düşünülməmiş hərəkət onu daha böyük
səhvlərə apara bilərdi. Ya həmin vaxt yolda
başqa bir maşınla toqquşsaydı, ya Əlinin hirsi
keçməsəydi, ya Xəyal vaxtında çatmasaydı,