a sən...
-Xəyal, xəbərin var ki boş yerə əsəblərimizi
pozursan?-Xatirə bezgin şəkil üzünü turşutdu.
-Ay qız, sən məni eşitmisən? Çəkmə də o zibilin
adını mənim evimdə, çəkmə!-Xəyal getdikcə
səsini qaldırırdı.
-Xəyal!
-Nədi, yoxsa zibil dedim deyə xətlinə dəydi?
-Çox dəyişmisən, Xəyal, sən belə deyildin.-
Xatirə təəssüflə ona baxır, başını bulayırdı.
-Bəlkə sən heç dəyişməmisən? Bəlkə ağlın, fiklin
elə eyni yellədə qalmayıb?
-Bezmişəm, sənin bu mənasız qısqanclıqlarından
bezmişəm!-Xatirə ağlamsınaraq səsini qaldırdı.
-Elə bilisən mən bezməmişəm? Sənin bu
laqeydliyindən, soyuqluğundan, uzaqlığından
bezməmişəm?! Mənim yelimə başqası olsaydı,
çoxdan...-Xəyal əsəbiliklə dediyi son cümləni
yarımçıq udub mətbəxdən çıxmaq istəyirdi ki:
-Ol onda, get sən də başqalarının yerində ol!
-Deməli belə, hə?!-Xəyal geri qayıdıb təəssüf
dolu baxışlarla ona baxdı.
-Hə! Mənə minnət qoyma!
Xəyal daha heç nə deməyib əvvəlcə mətbəxdən,
sonra da pencəyini götürüb evdən çıxdı. Beləcə
adı bir söz zəli kimi şişib davaya çevrilmiş, bir-
birilərinin qəlblərini qırmışdılar. Xəyal Xatirənin
sevgisizliyini, Xatirə isə onun anlayışsızlığını
başa düşə bilmirdi. Hər dəfə palazın altına
süpürüb gizlətməyə çalışdıqları problemləri qalaq
olmuş, bu dəfə daha böyük toz qaldırmışdı. Bir
müddət mətbəxdə tək ağlayan Xatirə sonra
Gülayı yadına salaraq tez üz-gözünü silib otağa
keçdi. Balaca qız əl-ayağını yığaraq divanda
oturmuş, başını ayaqlarının üstünə qoyub əlləri
ilə qucaqlamışdı. O adətən qorxanda belə
eləyərdi. Bu mənzərə Xatirənin ürəyini
parçalamışdı. Tez qızına yaxınlaşıb başını
qaldıraraq:
-Mələyim, qorxma, ata ilə ana elə-belə söhbət
eləyirdi e. Sən niyə belə qorxmusan?-deyə onu
bağrına basdı. Bayaqdan dodaqlarını büzüb
dayanmış balaca anasını görcək hönkürtü ilə
ağlamağa başladı.-Şşş, ağlama, xala oyanacaq
indi.
Elə bu vaxt qapıda görünən Ayan yuxulu və
təlaşlı şəkildə:
-Nə olub ay Xatirə, niyə dalaşırdınız?-deyə
içəri girdi.
-Sən