yatmamışdın?
-Yatmışdım, səsinizə oynadım. Xəyal müəllim
hara getdi?
-Bilmirəm,-Xatirə köks ötürdü,-ona nə olub,
bilmirəm.
Saatlar irəlilədikcə Xatirənin narahatlığı daha
da artırdı. Artıq iki saatdan da çox vaxt
ötmüşdü, amma Xəyal evə qayıtmamışdı.
Bundan əvvəl də davaları olmuşdu, amma onda
Xəyal evdən çıxıb getməmişdi. Ümumiyyətlə, o
heç vaxt evə belə gec gəlməz, gecikməli olanda
da narahat qalmasın deyə mütləq zəng eləyib
Xatirəyə xəbər verərdi. Bu dəfəki gecikməyini isə
bir səbəbi var idi: o sevdiyi qadından qəlbən
incimişdi. Hirsi soyuduqca Xatirə də səhvini başa
düşür və özünü danlayırdı. Xəyala görə də çox
qorxurdu. Onun başına bir şey gəlsəydi, özünü
bağışlaya biləcəkdimi? Beləcə bir əlində telefon,
bir əli belində fikirli-fikirli üzü pəncərəyə
dayanırdı ki arxadan Ayanın səsi eşidildi:
-Bacı, sizin noutbuk haradadır?
-Hə?-fikirdən ayılan Xatirə geri dönüb sual
dolu baxışlarla ona baxdı.-Gülay yatdı?
-Yatdı, yatdı, narahat olma. Nə oldu,
götürmür?-deyə Ayan telefonu işarə elədi.
-Yoox, bu niyə məni peşman eləyir? Mən ona
"get" demədim axı.-Xatirə bir himə bəndmiş
kimi ağlamsındı.
-Şşş, ağlama, gələcək.-Ayan yaxınlaşıb onu
qucaqladı.-Bayaq ikiniz də əsəbi idiniz, belə
olanda insan tək qalmaq istəyir.-araya çökən
üç-beş saniyəlik sükutun ardından Ayan
mətbəxə boylanaraq-Sən heç çörək də yemədin,
otur, yemək töküm, bir-iki tikə bir şey ye.-dedi.
-Yox e Ayan, iştaham yoxdur.-Xatirə ondan
aralanıb gözlərini sildi.-Sən bayaq nə
istəyirdin?
-Hə, noutbuku. Müstəqillik gününə görə çıxış
hazırlamalıyam.
-Stenkanın ən üst gözündədir. Gülüşə görə ora
qoymuşuq, götür.
-Aha, yaxşı. Sən də özünü bu qədər incitmə.-
deyə Ayan onu qucaqlayıb öpdü.-Həmişə sən naz
eləməyəcəksən ki, qoy biraz da yeznə naz
eləsin.-deyə ona göz də də vurdu.
Marşrutu şəhərciyin qabağında saxlayan Mehdi
qollarını sükana söykəyib sonuncu sərnişinlərin
düşməsini gözləyirdi ki, birdən qabaq güzgüdən
gördüyü tanış sima onu özündən ixtiyarsız
dönüb