girən Xatirə onu belə görüb soruşdu.
-Utanmaz-utanmaz durub mesaj yazıb.
-Kim yazıb? Hara yazıb?
-Kim olacaq, o. Feysə yazıb. Heç açmadım da.
Xatirə heç nə demədən gəlib onun yanında
oturdu. Sonra üzünü ona tutub:
-Sənə elə gəlmirmi ki çox naz eləyirsən?-deyə
maraqla soruşdu.
-Xatirə, sən kimin tərəfindəsən?-Ayan
təəccüblə ona baxdı.-Xəyal müəllim olmasaydı, o
məni qaçırırdı e.
-Kefindən qaçırırdı? Nazın da, qürurun da
müəyyən yerə qədər həddi var, Ayan. Bax
mənim halıma. O cür pir-peyğəmbər adamı
evdən qaçırdım. Sirkə nə qədər tünd olsa öz
qabını sındırar.
-Xatirə, sən indi də Xəyal müəllimlə onu bir
tərəziyə qoyursan?
-Ayan, onu hələ də sevirsən?-Xatirənin bu ani
sualı qarşısında duruxan Ayan narahat şəkildə
gözlərini qaçırdı.-Sevirsən, amma qürurun
sevgini üstələyir. Düzdür? Eynən mənim kimi.-
Ayan yüngülcə gülümsəyib başını yellədi. Sonra
ağlamsınaraq:
-Onu bağışlaya bilmirəm.-dedi.
-Sənə bir şey danışım? Bəlkə bundan sonra ona
qarşı fikrin biraz dəyişər.
-Nə?
-Ayan, yadındadır, keçən dəfəki söhbətimizdə
sən Əlinin səni axtarmamağından,
qərarsızlığından şikayətlənirdin? Bilmədiyin bir
şey var. Sən komada olanda Əli səni görməyə
gəlmişdi.
-Gəlmişdi?-eşitdiyi Ayanı olduqca
təəccübləndirmişdi.
-Hə, sən komadan ayılan gün. Hətta
yadındadır, sən "Elə bil burada kimsə var idi,
mənimlə danışırdı, əlimi tutmuşdu."deyirdin.
Sonra elə bildin ki yuxu görmüsən. O yuxu
deyildi, o, Əli idi. Sənin toyun olub biz qəzaya
düşən gün o da əsgərlikdə ağır yaralanıb,
vertolyotla Bakıya gətirilib. Hətta Ramin də ona
qan verib. Eşidəndə ki sən də xəstəxanadasan
durub gəlib.
Xatirə danışdıqca Ayanın təəccübdən iri açılan
gözlərindən süzülən yaşlar yanağı boyu sürüşüb
noutbukun üstünə düşür, həyəcandan sinəsi tez-
tez qalxıb-enirdi.
-Bəs sən bunu məndən niyə gizlətmisən?
-Doğrusu, o vaxt xala qoymadı, dedi bilməsə də
olar. Həm də bilirsən xalanın ondan xoşu gəlmir.
-Bilirəm. Mən ona qarşı çox sərt olmuşam? Bəs
indi