i neyləyəcəm?
-Mesajına cavab verəcəksən və ona səninlə
danışmaq üçün şans verəcəksən. Əli çox yaxşı
oğlandır, səni də çox sevir. Onu itirmə.-Xatirə
gülümsəyərək əlini Ayanın əlinin üstünə qoydu.
Ayan da gülümsəyərək yenidən noutbukun
qapağını aralayaraq onu qoşdu. Elə bu vaxt qapı
astaca döyüldü.
-Xəyal gəldi.-deyə Xatirə sevincək Ayana baxıb
durub qapıya doğru qaçdı. Özünü toplayıb
gülərüzlə qapını açdı. Düşünürdü ki Xəyalın hirsi
soyuyar, amma qapını açanda düyünlü qaşları
arxasında gizlətdiyi gözlərini yerə dikmiş Xəyalı
görcək duruxdu. O salamlaşmadan içəri keçdi.-
Harada idin?-Xəyal cavab vermədi.-
Səninləyəm, harada idin?-Xatirə dözə bilməyib
səsini qaldırdı.
-İşim val idi.-deyə Xəyal pencəyini soyunaraq
asılqandan asdı və mətbəxə tərəf getdi.
-Əlini yu, yemək töküm.-deyə Xatirə də onun
arxasınca getdi.
-Ac deyiləm, yatacam.-Xəyal üz ifadəsi və səs
tonunu dəyişmədən dilləndi.
-Xəyal, qurban olum, belə susma. Bir söz de,
qışqır, vur, amma belə susma. Belə məni daha
çox incidirsən.
-Nə ola, az da olsa mənim nə çəkdiyimi başa
düşərsən.-Xəyal onun gözlərinə baxıb kinayə ilə
dilləndi.
O, bunu deyib yataq otağına keçdi. Xatirə isə
durduğu yerdə donub qalmışdı. O, Xəyaldan bu
cür reaksiya gözləmirdi. Soyuqluq, uzaqlıq,
gözlərindəki yad ifadə. Indi növbə Xəyalda idi.
Çəkdiklərini Xatirəyə də yaşatmaq istəyirdi. Növbəti gün, növbəti bir payız səhəri. Ayan
darvazanın qabağına çatıb dayandı,
ayaqlarına söz keçirə bilmədi. Həyəcan, titrəmə
onu ağuşuna almışdı. Doğma məkan, doğma
həyət, doğma məktəb. Biraz acı, biraz şirin
xatirələr. Uşaqlıqdan gəncliyə doğru yıxıla dura,
gülə-oynaya keçdiyi bir ömrə bərabər on bir il.
Vaxtında qədrini bilməyib indi burnunu
göynədən, "kaş ki" deyə yenidən yaşamaq
istədiyi o illər. Bir də "o". Qazanmadan itirdiyi,
sevmədən nifrət elədiyi. İlk sevgisi. Məktəb
insana təkcə savad, tərbiyə, dostlar, təcrübə
qazandırmır, yeri bir ömr boyu heç nə ilə
dolmayacaq, təkrarolunmaz "ilk"lər