qazandırır.
Əgər kimsə həyatında belə bir "ilk"in
olmadığını iddia edirsə, o ya məktəb görməyib,
ya da çox gözəl yalançıdır. O "ilk"i həm də
"son" eləyib "ilk və son-sən" deyə bilmək isə hər
kəsə nəsib olmayan bir xoşbəxtlikdir. Yaşaran
gözlərini titrəyən əlləri ilə silə Ayan özünü
birtəhər ələ alıb ayağını darvazanın digər
tərəfinə qoydu. Xatirə bu gün anasıgilə
gedəcəyindən və axşamkı mübahisədən sonra
günorta evdən fikirli çıxan Xəyal açarı
götürməyi unutduğundan Xatirə Ayandan açarı
Xəyala verməyi xahiş eləmişdi. Qısası, fələk yenə
oyununu qurub Ayanı bu məktəbə gətirmişdi.
Pilləkənləri qalxıb içəri girəndə isə duruxdu,
özünü yad yerdə imiş kimi hiss elədi. Divarların
rəngindən şəkillərə qədər hər şey dəyişmiş,
onun oxuduğu məktəbdən əsər-əlamət
qalmamışdı. Bircə o qoxu, məktəb qoxusu eyni
qalmışdı. Yuxarı qalxdıqca isə dəyişikliklər daha
çox nəzərə çarpırdı. Foyedə və pilləkənlərdəki
dibçəklər, divarlardan asılmış növbətçilik
cədvəlləri, xüsusi vərəqələrdə çapla yazılmış
qapı nömrələri. İkinci mərtəbəyə qalxıb
müəllimlər otağına boylandı, içəri boş idi. Saata
baxdı, zəngə dəqiqələr var idi. Özünün digər
məktəbdəki dərsinə isə hələ bir dərs qalırdı.
Xəyalı gözləmək üçün özünü soldakı dəhlizə verib
pəncərəyə yaxınlaşdı. Bu vaxt arxasındakı sinfin
qapısı açıldı və kimsə çölə çıxdı. O da bunu hiss
eləyib arxaya dönəndə gözlərinə inana bilmədi.
Elə Əli də onu görməyinə inana bilməmiş, bir əli
qapı dəstəyində, ayaqları hərəkət vəziyyətində,
ağzı və gözləri heyrətdən açıq donub qalmışdı.
Xatirəni məsləhətindən sonra axşam Ayan Əlinin
mesajına cavab yazmış, onun üzrxahlığından və
bir qədər yazışdıqdan sonra bu axşam işdən
sonra görüşüb danışmaq üçün sözləşmişdilər.
Amma tale bu dəfə onları daha çox intizarda
qoymamış, onlara xoş sürpriz eləmişdi.
-Sss...sən burada neyləyirsən?-Ayan həyəcan və
sevincdən qaçan dodaqlarını güclə yığa-yığa
soruşdu.
-Donmuşdular, eee...kompüter donmuşdu.-deyə
Əli özünü ələ alarkən digər