r tərəfdən də
dəstəyini buraxmadığı kompüter otağını işarə
eləyirdi,-Anar müəllim zəng eləyib xahiş elədi ki
gəlib baxım. Bəs sən?
-Xəyal müəllimi gözləyirəm.
-Həə. Bu gün görüşə...-elə bu vaxt içəridən
açılan qapı Əlini irəli itələdi və qapını açan
müəllim onu yenidən içəri çağırdı.
Dəqiqələr fərqi ilə zəng də vuruldu və biraz
sonra Xəyal müəllim pilləkəndə göründü.
Dünəndən pozulan əhvalı düzəlməmiş, qaşqabağı
açılmamışdı. Ayan ona tərəf gedib açarı verdi
və bir qədər söhbət elədikdən sonra sağollaşıb
pilləkənləri geri düşdü. Lakin gözləri özündən
ixtiyarsız arxada, kompüter otağında qalmışdı.
Beləcə bir gözü arxada pillələri düşürdü ki
Əlinin foyedə, qapının ağzında durub kimisə
gözləyirmiş kimi ora-bura boylandığını görüb
özündən ixtiyarsız gülümsədi. Məktəb yenidən
ona doğmalaşmışdı sanki, ya da onu
doğmalaşdırano insan burada idi. Əliyə hər nə
qədər acıqlı olsa da onu bağışlamayacağına
dair özünə söz versə də onu hər görəndə ürəyi,
ayaqları, siması sözünə baxmır, onu ələ verirdi.
Nəhayət, Əli də onu gördü. Onun da əl-ayağı,
dodaqları sözünə baxmadı.
-Dedim ki gözləyim.-Əli Ayan ona yaxınlaşar-
yaxınlaşmaz reaksiyasını öyrənmək üçün onun
üzünə baxa-baxa dilləndi.-İşə gedirsən?
-Hə. Sən də?
-Hə, amma mən tələsmirəm? Sən?
-Elə mən də.
-Onda buyur.-deyə Əli çəkilib ona yol göstərdi.
Ayan razılıq eləyib irəli keçdi. Beləcə məktəbdən
çıxıb irəliləməyə başladılar. İllər sonra yenidən
yanaşı irəliləyirdilər. İndi hər şey Əlinin
deyəcəklərindən asılı idi:ya bu yolu sonadək
birlikdə gedəcək, ya da yenə də ayrılacaqdılar.
Əli illərdir sinəsində qıfıl vurub saxladığı sirrini
ifadə etməyə, Ayan isə "Niyə"lərinə nəhayət ki
cavab tapmağa hazırlaşırdı.
-Mən dünən sənə qarşı çox böyük eşşəklik
elədim, özüm də özümü tanıya bilmirdim. Yenə
də üzr istəyirəm. Amma bil ki mənim başqa
niyyətim yox idi.
-Sən məni qaçırırdın e, Əli, daha nə olsun?-
Ayan özündən ixtiyarsız kinayə ilə gülümsünüb
səsini qaldırdı.
-Bilirəm, amma mənim