fikrim sadəcə səninlə
danışmaq idi, başqa heç nə. Sən məndən
qaçdıqca mən daha da çıxılmaz vəziyyətə
düşürdüm, nə olursa olsun səni mənə qulaq
asmağa məcbur eləmək istəyirdim.
-Tutaq ki indi bu istəyinə nail olmusan, tutaq ki
mən sənə qulaq asıram, nə deyəcəksən?-Ayan
kinayə və maraqla qaşının birini qaldırıb ona
baxdı.
-Səni sevirəm.
Ayan yerdə duruxaraq iç çəkib geri atıldı. Bu
onun illərdir gözlədiyi iki kəlmə idi, amma bu
iki kəlmənin tam da ümidini üzdüyü bir vaxtda
gələcəyini təsəvvür belə etməmişdi. Gözlərini
qaçırıb narahat şəkildə sağa-sola vurnuxdu.
Hətta bir anlıq yuxuda olduğunu da düşündü.
Etirafı Əlinin özü üçün də gözlənilməz olmuşdu.
Öz-özünə gülümsəyərək Ayana baxdı:
-Göydəndüşmə oldu, hə? Mən bunu sənə axırda
deyəcəkdim. Yox, əslində elə ən başda deməli
idim. O vaxt desəydim, deyə bilsəydim, biz bu
yerlərə gəlib çıxmayacaqdıq, bu qədər səhvlər
olmayacaqdı, bu qədər qəlblər qırılmayacaqdı.
Boynuma alıram, hər şeyin günahkarı mənəm.
Nə Sevinc, nə Yusif, nə Asya, nə də o Seymur
günahkar deyil. Bu günə qədər olanlarda yeganə
günahkar özüməm. Amma heyf ki bunun da
cəzasını sənə çəkdirdim. Sən "Niyə məni görməyə
gəlmədin? Niyə məndən qaçdın?" deyə
soruşursan. Mən qorxdum Ayan, utandım.
Xəstəxanaya, sənin yanına gəlib səninlə
üzləşməyə utandım. Üzünə baxmağa üzüm yox
idi, çünki. Qorxurdum, məni qovarsan deyə.
Gəlsəydim onsuzda da qovulacaqdım. Ona görə
də səndən qaçdım. Üzünə baxmadım, səni
danışdırmadım.-danışdıqca Əlinin gözləri
özündən ixtiyarsız dolur, səsi titrəyirdi.
-Sən gəlsəydin mən səni qovmayacaqdım. Mən
səni bağışlamağa hazır idim.-Ayan gözündən
süzülən damcıları silə-silə ağlamsınırdı.
-Qorxdum Ayan, utandım.
-Bəs mən komada olanda necə gəldin? Onda
qorxub utanmadın?
-Onda mən də ölümdən qayıtmışdım. Gözü
qapıda qalmağın nə demək olduğunu başa
düşmüşdüm.
Bir müddət ikisi də susdu. Əli yenə də yalan
danışmışdı. Ayanın onu bağışlamayacağını
bilə-bilə həqiqəti gizlətmişdi. Ayan birtəhər
özünü