ü toplayıb aralanmaq istəyəndə:
-Mən işə gecikirəm.-dedi.
-Ayan,-lakin Əli onun qabağına keçərək onu
saxladı,-belə getmə, bir söz de.
-Nə deyim?-Ayan sual dolu baxışlarla ona
baxdı-Sən qulaq as dedin, mən də qulaq asdım.
Başqa nə?
-Bilirəm, bütün bunlardan sonra məni
bağışlamağın asan olmayacaq. Amma heç olmasa
özümü bağışlatmağa mənə şans ver. Bax, bu
dəfə səndən əl çəkməyəcəm, qapından qovsan,
pəncərəndən girəcəyəm.
-Nəyinə güvənirsən bu qədər? Bəlkə mən sənə
nifrət eləyirəm?
-Bəlkə mən sənə inanmıram?-Əli gülümsəyərək
ona, gözlərinə baxdı.
-Əli, mən zarafat eləmirəm. Həm də keçən dəfə
qardaşım səni kənara çəkib nə dedi? Demədi,
bacıma yaxınlaşma? Ona görə də sən çox
həvəslənməsən yaxşıdır.-Ayan öz həyəcanını
boğmaq üçün gözlərini qaçırır, özünü ciddi
aparmağa çalışırdı.
-Bəhanə gətirməyin, Ayan xanım. Qardaşın
dedi ki bacım səni görmək istəmirsə yanında
fırlanma. Mən də dedim ki mən sənin bacına
qarşı çox ciddiyəm, hə desə bu dəqiqə onunla
evlənərəm.
-Pah, qardaşım da dedi gəl, keç, yuxarı başa.
-Düzdür, bunu deməmişəm, amma lazım gəlsə
onu da deyərəm.-Əli bir göz qırpımında Ayanın
əllərini tutdu, Ayan əllərini geri çəkmək istəsə
də o daha möhkəm tutdu.-Səni sevirəm, çox
sevirəm, dəli kimi sevirəm. Bax, çox naz eləsən,
səni yenə qaçıracam, bu dəfə doğrudan. Ona
görə də indi qərar ver:mənə bir şans verirsən?
Bu Ayanın görmək istədiyi qərarlı, sevgisi
uğrunda mübarizə aparan Əli idi. O nəhayət ki
gəlmişdi. İndi Ayan özünü nə qədər qaşqabaqlı,
ciddi aparmağa çalışsa da onun bu təkidi
qarşısında ürəyinə, əllərinə, gözlərinə söz keçirə
bilmirdi.
-Uff, yaxşı,-deyə (guya) narazı halda dillənib
özündən xəbərsiz gülən gözlərini qaçırıb əllərini
çəkmək istədi,-bir şans verirəm, amma sən də
pəncərədən girmə.
-Baş üstdə, pəncərədən girməyəcəm, vertolyotla
damınıza enəcəm.
-Əli, mən işə gecikirəm.-Ayan əllərini onun
əllərindən çəkib bir addım atdı, sonra nə
düşündüsə geri dönüb-Bu axşam arxamca
gəlmə, atam