ə bildi. Hətta buna görə Coşqunun ona
acıqlanacağını da düşündü. Amma bu an onun
gözləmədiyi bir şey oldu. Züleyxa narahat
şəkildə gözlərini qaçırarkən Coşqun əlini uzadın
onun əlində tutdu. Bu onsuz da çaşqın olan
Züleyxanı daha da çaşbaş saldı. Təəccüblə ona
baxanda Coşqun gülümsəyərək ona göz vurdu. Bu
Züleyxa üçün bəlkə də bir işarə idi. Keçmişi
keçmişdə qoyub gələcəyinə indi yanında olan
insanla irəliləmək üçün bir işarə.
Atasının dərmanlarını almaq uçub girdiyi
aptekdən çıxan Ismayıl maşınına yaxınlaşıb
qapını açırdı ki birdən gözü ondan on-on beş
addım aralıdakı dayanacaqda duran Sevilə
sataşdı. O halsız vəziyyətdə oturacaqda oturan
bir qadının başının üstündə dayanıb ona külək
verməklə məşğul idi. Böyük ehtimalla bu qadının
anası olduğunu düşündü. Yadına Şəbnəmin bir
neçə saat əvvəl dedikləri düşdü. Düşünmədən
maşına oturub onu düz Sevilgilin yanında
saxladı. Lakin başı anasına qarışıq olan Sevil
onu görməmişdi. Ismayıl:
-Sevil, nə olub burada? Nəsə kömək lazımdır?-
deyə yaxınlaşıb təlaşla soruşdu.
Sevil onu görcək diksinib özünü itirdi. Elə Xalidə
xala da təəccüblə bir ona, bir Ismayıla baxırdı.
-Ismayıl? Sən burada...
-Aptekə girmişdim, uzaqdan sizi gördüm, dedim
yaxınlaşım görüm nə olub? Anandır?
-Hə, həkimdən gəlirik, ximyadan. (kimyəvi
teravpiya) Həmişə ximyadan çıxandan sonra
belə halsız olur.-anasının göz-qaşla ondan
yanındakının kimliyini soruşduğunu görən Sevil-
Mama, sinif yoldaşımdır e, Ismayıl.-dedi.
-Hə, Ismayıl?-Xalidə xala gözlərini qıyıb
xatırlamağa çalışaraq Ismayıla baxdı.
-Neçəsiniz xala? Məni tanımadınız, o vaxt bir-
iki dəfə qarşılaşmışdıq.-Ismayıl qadına tərəf
əyilib mehribanlıqla soruşdu. Sonra maşını işarə
eləyərək-Gəlin, sizi evinizə qədər ötürüm.-dedi.
-Yox oğlum, çox sağol. Marşrut gözləyirik, indi
gələcək.-Xatirə xala razılıqla başını yellədi.
-Ehtiyac yoxdur, çox sağol. Sən get, işindən
olma.
-Heç olmasa sən yox da, Sevil. Görmürsən, anan
halsızdır? Onu bu halda