Xatirəyə
baxdı.-Sən bu uşaq üçün loqoped tapmadın
hələ?
-Səbişə demişəm, onun tanışı var, onunla
danışacam.
-Nə vaxt?
Xəyalın səsindəki kinayə və amiranəlik Xatirənin
əsəblərinə əməlli-başlı toxunsa da o yenə də
özünü sakit aparmağa çalışırdı.
-Allah qoysa, Xəyal, Allah qoysa.-doğradığı
çörək və salatı süfrəyə qoyub-Durun, əllərinizi
yuyun, yemək tökürəm.-deyə üzünü yoldaşı ilə
qızına tutdu.
Xəyal daha heç nə deməyib qızı ilə birlikdə
stoldan duraraq hamama doğru getdi. O bu gün
Xatirəni əsəbiləşdirməyə müvəffəq ola
bilməmişdi. Çünki Xatirə qərarlı idi, Xəyal hər
nə desə də, hər nə etsə də əsəbləşməyəcək,
qarşısındakının nazına dözməyin heç də çətin
bir şey olmadığını sübut eləyəcəkdi. Digər
tərəfdən də Xəyalı az-çox tanıyırdı. Ürəyi
yumşaq biri idi, sərtliyi, küsülülüyü çox da
bacarmaz, uzun çəkməzdi. Çarpayısında yarıuzanılı vəziyyətdə qulaqlıqla
mahnı dinləyən Asya birdən musiqinin
kəsildiyini görüb gözlərini açaraq telefona
baxdı. Ekranda "Emil vızıvayut" yazısının
yanıb-söndüyünü görcək yerindən dik atılıb
narahat şəkildə qapıya boylandı. Eyni
narahatlıqla da, bir gözü qapıda zəngi açdı.
-Hə?-deyə qısıq səslə cavab verdi.
-Sənə alo deməyi öyrətməyiblər?-dəstəyin digər
ucundan Emilin həmişəki xoş səsi eşidildi.
-Mən alo desəm, sənin iki qəpiyin gedəcək.-
onun zarafatına Asya da zarafatla cavab verdi.
-Olsun, sənə palojnadır. Neyləyirsən?
-Musiqi dinləyirəm. Sən? -Mən ulduzlara baxıram. Biraz əvvəl bir ulduz
düşdü, mən də arzu tutdum. Bilirsən nə?
-Haradan bilim.
-Səni görmək.
Bu Asyanın həyəcan və narahatlığını daha da
artırdı. Üç aya yaxın idi ki tanış olmuşdular və
artıq yarım ay idi ki telefonda danışırdılar,
amma hər dəfə Emil bu söhbəti açanda Asyanın
içinə bir narahatlıq, qorxu çökürdü. Onu telefon
dükanında görəndən sonra bu qorxusu biraz
azalsa da yenə də ehtiyat edirdi. Ailəsi Emil
məsələsini bilmirdi və Asya da onlardan xəbərsiz
belə bir iş tutduğuna və sonda peşman olacağına
görə narahat idi. Lakin