n içində ona qarşı
yaranan qeyri-adi adsız duyğunu, həyəcanı da
boğa bilmirdi. Bu gülərüz, zarafatcıl oğlan onun
fikirlərini yaman qarışdırmışdı.
-Ulduz zad düşməyib. Sən yenə də mənim
ağzımı aramağa zəng eləmisən.
-Asya, vallah yalan demirəm. Indicə bir ulduz
düşdü, mən də ürəyimdən keçirdim. Niyə bu
qədər naz eləyirsən, başa düşmürəm. -Naz eləmirəm, prosto...
-Prosto ehtiyat eləyirsən, qorxursan. Düzdür?-
Asya dinmədi.-Mən ehtiyat eləyim də, mən ki
səni heç görməmişəm. Sən heç olmasa mənim
profil şəkillərimi görmüsən. Özün də deyirsən ki
insanın daxili gözəlliyinin yarısı onun üzünə
vurur. Mən belə bədheybətə oxşayıram ki?
-Yox, mən elə bir söz demədim, sadəcə məni də
başa düş.
-Başa düşürəm. Gəl, belə eləyək, bir dəfə
görüşək, əgər xoşuna gəlməsəm, bir də
görüşmərik.
-Hə, sən nömrə alanda da belə şirin dil
tökmüşdün. Tutaq ki görüşdük, qarşında necə
bir qız görmək istəyərdin?
-Dayan, dayan, yoxsa sən çox eybəcərsən?-deyə
Emil zarafatla soruşdu.
-Hə, dəhşət kifirəm, özüm də doxsan kiloyam.
Bir oturdum, yerimdən qalxa bilmirəm.
-Inanmıram, mən fikrimdə tamamilə başqa bir
qız tutmuşam. Qaraqaş, qaragöz...
-Asya,-deyə bu vaxt anası qapını açıb içəri
boylandı,-neyləyirsən?
Asya onu görcək yerindən dik atıldı. Narahat
şəkildə yerində qurdalanıb:
-Heç, Ayanla danışıram.-dedi.
-Mələk gəlib, gör nə deyir.
-Yaxşı, get, gəlirəm. Hə, Ayan, sabah danışarıq
baciş.-anasını yola salan Asya sonra-Az qala,
mamaya tutulmuşdum. Qonşu gəlib, görüm nə
deyir. Hələlik.-deyib Emillə sağollaşdı.
-Yaxşı, baciş. Amma ulduz söhbətini yadından
çıxarma ha.
-Yaxşı, sağol.-deyə Asya tələsik sağollaşıb
telefonu çarpayısına ataraq otaqdan çıxdı.Oktyabr ayı üçüncü on günlüyünə qədəm
qoymuşdu. Havalar da fəslinə uyğun küləkli və
yağışlı keçməkdə idi. Həftənin son dərs günü
olduğundan məktəbdə dərsi erkən bitən Ayan
parkda oturub Əlini gözləyirdi. Artıq bir həftəyə
yaxın idi ki barışmışdılar və bu bir həftədə
yazışıb-danışmadıqları gün olmurdu.