ə dodaqlarını büzüb-Pis deyil
ha.-dedi.
-Elay, Elay, Eliş, gəl görüm əmiyə.-Əli uşağa
baxır, onu səsləyirdi.
-Uşağın adını qoyduğun iki saniyə deyil,
qısaltmasını da elədin.
Onlar beləcə danışa-danışa polis idarəsinin çöl
qapısına yaxınlaşırdılar ki, çöldə Raminin
maşını dayandı. Gördüyü mənzərəyə bir məna
verə bilməyən Ramin gözlərini döyə-döyə onlara
baxırdı.
-Zaman maşını icad olunub ki? Mən neçənci
ildəyəm? Bu nədir: polis idarəsi, Əli, Ayan,
uşaq? Allahım, ağlımı qaçırıram, nədir? Rüqayə
məndə ağıl qoymayıb.
Öz-özünə danışa-danışa maşından düşüb
onlara sarı getməyə başladı. Onu görcək
duruxan Ayan narahat şəkildə bir qardaşına,
bir də Əliyə baxdı.
-Ayan, bu nə deməkdir? Sən polis
idarəsindəyəm, qorxma, gəl, dedin. Nə
məsələdir?
-Bu uşağı parkda tapmışam, o vaxt Əli də
orada idi, sonra da uşağı götürüb bura gəldik.
Mənim də ürəyim razı olmadı, uşağın orada
qalmağına, ona görə də özümlə götürdüm.
-Hmm, bu şirin qızdır, oğlan?-biraz qaşqabağı
açılan Ramin gülümsəyərək uşağa baxdı.
-Oğlan. Hətta adı da var, Elay.
-Qəşəng addır. Yaxşı, siz keçin maşına oturun,
mən indi gəlirəm.-deyə Ramin bacısına maşını
işarə elədi. Ayan narahat şəkildə arxaya baxa-
baxa maşına doğru getməyə başladı. Ramin isə
yenə də Əlini kənara çəkərək eyni sakit və
təkidli səs tonu ilə-Mən sənə keçən dəfə nə
demişdim, Əli? Sən yenə də bacımın yanında
fırlanırsan?-deyə soruşdu.
-Ramin, sən uşaq deyilsən. Sənə keçən dəfə də
dedim, başına qarşı fikrim ciddidir, o da bunu
bilir və yanında olmağımdan narahat deyil. Sən
də biraz anlayışlı ol.
Əli danışan ara dodaqlarını didə-didə fikrə
gedən Ramin sonra Əliyə baxıb:
-Deyək ki mən anlayış göstərdim, səni başa
düşdüm. Bəs bizimkilərin, xüsusən də mamamın
buna reaksiya verəcəyini heç fikirləşmisən?-
deyə soruşdu.
-Fikirləşməyə ehtiyac yoxdur.-Əli kinayə ilə
gülümsündü.-Mamanın reaksiyasını mən beş il
əvvəl gördüm.
-Neyləyəcəksən bəs?
-Mübarizə aparacam. Mən pis bir şey eləmirəm
ki, sadəcə xoşbəxt