yetməz məncə.-dedi. Sonra özünü
düzəltdi.-Özün görəcəksən də.
-Paxılsan ki paxıl. Ürəyim partladı, heç olmasa
adını de.
-Mama, mən gecikirəm.-İsmayıl mətxəbdən
çıxmağa tələsdi.
-İsmayıl, atasısifət, atan kimi sənin də
ağzından söz almaq olmur. Heç olmasa adını de,
bax, yoxsa qonağın üçün hazırlıq görməyəcəm.-
deyə Dilarə xala mətbəxin qapısından ona
səsləndi.
-Bilirsən ki bizə demək düşmür. Birinci dəfə
dedim, alınmadı, ona görə də səbrli ol.
Hələlik.-tələm-tələsik ayaqqabılarını geyinən və
asılqandan gödəkçəsini götürən İsmayıl anasına
əl eləyib qapıdan çıxdı.
-Atasısifət! Heç demə!-onun arxasınca baxıb
əsəbi-əsəbi üzünü turşudan Dilarə xala oğlunun
dediklərini özü-özlüyündə götür-qoy edə-edə
mətbəxə qayıtdı-Guya birinci dəfə dedi,
alınmadı…-birdən nəsə xatırlamıştək qaşlarını
çatdı,-dayan e, bu həmin qız olmasın. Sevgi,
yox, Sevda, yox, yox, Sevil! Yoox, o qız ərdə
deyildi? Bu gədə neyləmək istəyir, onu təzədən
haradan tapdı? Allahım ağlıma muğayat ol.
Ağlıma gələnlər başıma gəlməsin, ya Rəbb! Günortaya nisbətən hava daha da soyumuşdu,
göy üzünü alan buludlar isə yağışa çevrilməkdə
idi. Xəzri də güclənməkdə idi. Artıq yarım
saatdan sonra Ismayıl kursun qabağında idi.
Kursun işıqlarının vaxtından əvvəl sönülü,
qapısının isə bağlı olması Ismayılı
təəccübləndirmişdi. Kamranın qarasına deyinə-
deyinə telefonunu çıxarıb ona zəng elədi.
-Haradasan?
-Yolda, sən haradasan?
-Necə yəni yolda? Mən indi kursun
qabağındayam. Kursu niyə vaxtından əvvəl
bağlamısınız?
-Hə, yarım saat olar ki işıqlar keçdi, biz də tez
çıxmalı olduq. Düzü, əvvəl gözləyəcəkdik, amma
sonra işıq idarəsi dedi ki əsas xətlərindən biri
partlayıb, bir-iki saata yanar. Biz də dedik
gözləməyin, mənası yoxdur. Ona görə də bütün
uşaqları göndərdik, kursu da bağlayıb çıxdıq.
-Işıq idarəsi sizə atıbm burada bütün binaların
işıqları yanır. Yaxşı, indi haradasan?
-Taksidəyəm, Şəbnəmi evə ötürürəm.
-Bəs...Sevil haradadır?
-Nə bilim, o da evinə getdi də yəqin.