idi: el çekmeyecekdi. Lakin indi
tamam başqa bir menzere ile qarşı-qarşıya idi.
Kurs yene bağlı, işıqları yene sönülü idi. Esebi
halda Kamranın qarasına deyine-deyine telefonda
onun nömresini axtarmağa başladı. Ele bu vaxt
ekranda Leylanın-bacısının adının yanıb-
söndüyünü gördü.
-He, bacı?-deye zengi açdı.
-İsi, bacı qurban, haradasan?
-Şeherdeyem, ne olub, sesin nese narahat gelir?
-Men uşaqla "..."dayam, pullarımı, kartlarımı
hamısını itirmişem, özüm de bura borclu
qalmışam bilmirem neyleyim. Sen bura gele
bilersen?
-Gelerem, niye gelmirem? Sen olduğun yerde qal,
narahat olma, yarım saata oradayam.
-Üçüçncü mertebede olacam. Ne olar, biraz tez
gel.
-Yaxşı, bacı, yaxşı.
İsmayıl telefonu söndürüb maşını işe saldı. Terslik
terslik üstünden gelmişdi. Ne ede bilerdi axı? Bir
heftedir hazırlaşdığı, her kelimesini, her sözünü
yüz ölçüb bir biçdiyi teklifi bu gün ede
bilmeyecekdi. Diger terefden de bacısını çetin
veziyyetde qoya bilmezdi.
Artıq yarım saatdan sonra İsmayıl bacısının dediyi
ticaret ve eylence merkezinin qabağına çatmışdı.
Maşından düşüb telesik binaya girdi. Üçüncü
mertebeye çatanda Leyla onu pillekende qarşıladı.
-Pulunu harada oğurlayıblar, kim oğurlayıb? Bes
uşaq hanı?-deye İsmayıl telaşla bacısını sorğu
suala tutdu.
-Gel, gel, deyecem.-bacısı onu qolundan tutub
özü ile birlikde aparmağa başladı.
Çaşqın şekilde onun arxasınca geden İsmayıl ise
her şeyi sonra başa düşdü.
Onlardan iki-üç addım aralıda, AVM-nin
restoranında açılan, üstünde fişeng kimi alışan
şamları olan tortun qoyulduğu masa arxasında
dostlarının ayaq üstde durub "Happy birthday to
you" oxuya-oxuya alqışladığını görcek eslinde
kursun niye bağlı olduğunu da, Leylanın onu niye
bura çağırdığını da başa düşdü. Memnun şekilde
gülümseyir, başını yelleyirdi. Amma yene de bir
eksiklik hiss elemişdi. Masa arxasında nese,
kimse çatmırdı. Bu qeder dost-tanışın, doğmanın
içinde bir doğması yox idi. Her kes onu
qucaqlayıb tebrik ederken o narahat ve

<< 1 ... 152 153 [154] 155 156 ... 410 >>