narazı
baxışlarla etrafa boylanırdı. Nehayet növbe
Emreye çatandan onu kenara çekib:
-Sevil hanı?-deye soruşdu.
-Sorma ya, kanka. O da gelecekdi aslında, aman
aniden annesi rahatsızlandı, kursdan birbaşa evine
gitmeli oldu.
-Uff, ne pis oldu? Dayan, men bir ona zeng
eleyim.-İsmayıl telefonu çıxarmaq üçün elini
cibine atdı.
-Şimdi zamanı değil. İnsanlar senin için kadar
hazırlık yapmışlar, onlara ayıp olur. Eve gideriz, o
zaman zeng edersin.
-Amma o vaxta qeder...
-Tamam, gel.-deye Emre amirane terzde onun
qolundan yapışıb yeniden masaya doğru apardı.
İsmayıl hemin axşam etrafında bu qeder deyib-
gülen, terif yağdıran, zarafatlaşan dost-tanışının
olmasına reğmen ürekden güle, sevine bilmedi,
bunu özüne haram bildi. Sevil orada çaresizce
anasının derdine qalarken o burada nece şenlene
bilerdi axı?
Mektebde iş günü biten Ayan çöl qapıya çatıb
diqqetle etrafa boylandı. Maşınların arasında öz
maşınları göze deymirdi. Düşündü ki telefonu
çıxarıb qardaşına zeng elesin. Ele bu vaxt kiminse
ona yaxınlaşdığını hiss eledi.
-Salam...sen Ayansan da?-deye ortayaşlı bir kişi
maraqla ona baxırdı.
-Beli, siz...?-Ayan gözlerini qıyıb onun kim
olduğunu aydınlaşdırmağa çalışdı.
-Meni tanımadın? Sizin köhne evinizde qonşu
idik. Nezrin, Nermin, Südabe, yadına gelmedi?
-Hee, siz Südabenin yoldaşısınız. Bağışlayın,
tanıya bilmedim. Görün, neçe ildir köçmüşük.
Qızlar necedir?
-Eybi yox. Qızlar da şükür Allaha yaxşıdırlar. Ele
onları dersden aparmağa gelmişem. Neçe gündür,
seni burada görürem, amma deqiqleşdire
bilmirem. Deyirem, birden yaxınlaşaram, o olmaz,
pert olaram.
-Ayan, bu kimdir?-deye ele bu vaxt yaxınlaşan Eli
esebi şekilde onun yanındakı adamı süzüb
soruşdu.
-Eli, sen haradan çıxdın?-Ayan onu burada
görmeyine teeccüblenmiş, çaşqın şekilde ona
baxırdı.
-Sen menim sualıma cavab ver. Bu kimdir?
-Bes sen kimsen?-deye kişi Ayanın cavab
vermesini gözlemeden soruşdu.
-Men bu qızın sevgilisi!
-Eli!
-Ay maşallah! Göresen Akif dayının

<< 1 ... 153 154 [155] 156 157 ... 410 >>