güle-güle maşından düşüb eve
doğru getdi.
İsmayıl ise artıq qulaqlarına çatmış dodaqlarını
birteher yığıb zengi açdı.
-He, Sevil?
-Alo, axşamın xeyir, İsmayıl.
-Axşamın xeyir.
-Deyesen işin var idi? Narahat elemedim?
-Yox, prosto yanımda Em...telefon yanımda
deyildi. Narahat elemirsen, narahat olma, buyur.
-Şey, men seni tebrik elemek üçün zeng
elemişdim. Bağışla, bu gün ad gününde iştirak
eleye bilmedim. Anamın veziyyeti biraz
pisleşmişdi, ona göre işden birbaşa eve getmeli
oldum.
-He, uşaqlardan eşitdim. Allah kömeyi olsun. İndi
necedir?
-Bele de, babatdır. Skoru çağırmışdıq, iyne zad
vurdu, sonra öz hekimi telefonda bir-iki derman
adı dedi.
-Sevil, bax, eger menim eleye bileceyim nese
varsa, çekinme, de. Men sene her menada kömek
elemeye hazıram.
-Yox, çox sağol. Tek ehtiyacımız olan şey Allahın
rehmidir, başqa heç ne.-Sevil özünü tuta bilmeyib
ağlamsındı.
-Sevil, men tekce maddiyyatı nezerde tutmuram,
her menada dedim. Eger danışmaq, derdleşmek
istesen, çekinme, men buradayam.
-Çox sağol, demeyin besdir, amma men derdimi
özüm çekmeye alışmışam. Heç kimin kefini
pozmaq, incitmek istemerem.-İsmayılın dedikleri
Sevili daha da kövreltmiş, Sevilin dedikleri ise
Ismayılın üreyine iyne kimi batmışdı.-Men seni
tebrik elemek üçün zeng elemişdim, eslinde.
Tebrik eleyirem, böyük oğlan olasan, uğur,
xoşbextlik daima seninle olsun. Bütün arzularına
çatasan. Başqa ne deyilir, bilmirem.
"Menim tek arzum sensen." İsmayıl bunu ancaq
üreyinde deye bildi. Dilinde ise sadece:
-Çox sağol, ne lazımdırsa, hamısını dedin. Bu
çetin zamanında meni de yada saldınsa, bu
menim üçün her şeye deyer. Allah anana kömek
olsun. Sen de özünü çox incitme, yaxşı?
-Aha, yaxşı. İsmayıl.
-Hayc...He?
-Sabah kursa geleceksen?
-Gelerem, yeqin ki gelerem. Ne olub ki?
-Heç, ele-bele. Ne ise, gecen xeyre qalsın.
-Senin de, helelik.
İsmayıl telefonu söndürüb bir müddet fikirli
gözlerini yola dikdi. Sonra qulaq verdikce ürek
döyüntülerini eşitmeye başladı.

<< 1 ... 157 158 [159] 160 161 ... 410 >>