Hüseyn ayağa
qalxdı.
Iki qardaş qolboyun olub bloka girirdiler ki Elinin
telefonu zeng çalmağa başladı. Telefonu çıxarıb:
-Yusif?-deye ekrana baxıb dilucu dillendi. Sonra
zengi açaraq qulağına qoydu.-He?
-Eli, haradasan?-desteyin diger ucundan Yusifin
heyecanlı sesi eşidildi.
-Evde. Ne olub ki?
-Bizim Mixaylo avariya düşüb, veziyyeti ağırdır,
xestexanaya getmek lazımdır.
-Ne avariya, e? Ne danışırsan sen?
-Bilmirem, men de deqiq heç ne bilmirem.
Mobilnisine zeng eledim, bir qız götürdü, dedi ki
avariya düşüb, ağırdır. Sen yola çıx, men de
gelirem.
-Men qardaşımın maşınını götürecem. Gel, ele
maşınla gedek.
-He, pis olmaz. Davay onda, helelik.
-Bizim Mixaylo avariya düşübmüş,-telefonu
söndüren Eli sual dolu baxışlarla ona baxan
qardaşına baxdı.-Sen mamagile deyersen. Qaqa,
maşını verirsen?
-Şehere gedirsiniz?-Hüseyn narahat şekilde
soruşdu.
-Bilmirem, deyesen. Vermirsen?
-Get onda pravanı getir. Yolda polis-molis tutar.
-Narahat olma, pravam maşındadır. Bele sroçnı
hallar üçün maşında saxlayıram. Sen açarı ver.
-Yaxşı, amma asta sür. Sonra sizi de Mehdinin
yanına uzatmasınlar.-Hüseyn açarı ona sarı atdı.
-Qorxma, gözleyenlerimiz var, onlara göre sağ
qalmağa mecburuq.-Eli bunu deye-deye qapını
açıb maşına oturdu.
-Menim sözümü mene qaytarırsan? Yene de
menden demek.Oğlunun qeza xeberini alan Esli xala qızı ile
birlikde özünü xestexanaya yetirmiş, başına-
gözüne döye-döye ağlayırdı.
-Men oğluma o qeder dedim, yalvardım ki bala,
avtobus işine girme, başqa bir iş tap. Atanı da
maşın vurmuşdu, senin de axırının onun kimi
olmağından qorxuram. Qulaq asmadı da, mene
qulaq asmadı. Axırda da avtobusu aşırdı.
-Avtobus aşmayıb, maşın vurub.-deye Vaqif emi
sakitce dillendi.
-Vaayy, vay, atasını maşın vurmuşdu. Ay Allah,
men neyleyecem indi?!-Esli xala daha da özüne
el qatdı.
-Bes nece olub axı? Qardaşım marşrutda idise,
onu nece maşın vura biler?-bayaqdan susan ve
anasını sakitleşdirmeye çalışan Mehri sual dolu
baxışlarla

<< 1 ... 164 165 [166] 167 168 ... 410 >>