oradakılara baxdı.
-Mene zdaçı sehv qaytarmışdı, ona göre
arxamca geldi, sonra qayıdanda bu hadise
oldu.-bir kenarda büzüşüb dayanan İnci
çekine-çekine dillendi.
-İlyaas, Iİyas, özün getdin azlıq eledim indi
de oğlunu arxanca aparmaq isteyirsen? Bize
rehmin gelsin, ne olar, oğlun hele uşaqdır, onu
da aparma!-deye Esli xala yene ağlamağa
başladı.
O ağladıqca İnci daha da pis olur, özünü
günahkar hiss eleyirdi. Onun aqressivliyi, qüruru
bir ananı gözüyaşlı qoymaq üzre idi. Dolan
gözlerini esen elleri ile silib üzünü pencereye
çevirdi. Ancaq özünün eşide bileceyi sesle uzunu
göye tutdu.
-Allahım, ne olar, onu anasına bağışla. Yoxsa
men bu yükün altından çıxa bilmerem.
-Bu hekim haradadır e? Niye çıxıb bize bir söz
demir?-Mehri narazı şekilde dillendi.
-Sebrli ol, qızım. Başqa emeliyyatdadır, yarım
saata çıxacaq.-deye Vaqif emi onu
sakitleşdirmeye çalışdı.
-Bes hekim ne dedi? Veziyyeti necedir?
Mehrinin bu tekidli sualı qarşısında ne
deyeceyini bilmeyen Vaqif emi gözlerini qaçırıb
narahat şekilde Inciye baxdı. Inci de eyni
şekilde ona baxır, çiyinlerini çekirdi. Sonra
birteher özünü toplayan Vaqif emi:
-Orta-ağırdır dedi. Amma sebr eleyin, Allaha
dua eleyin, her şey yaxşı olacaq.-dedi.
Eli ile Yusif artıq özlerini xestexanaya
çatdırmış, binaya girib pillekenleri qalxırdılar.
-Heç cür inana bilmirem. Onu axırıncı defe bu
gün günorta görmüşdüm, Sevincle hekime
gedirdik. Kefi yox idi, fikirli idi. Sevdiyin
insanın qedrini bil, bele sevgi hamıya qismet
olmur kimi şeyler deyirdi. Dedim qız meselesidir,
boynuna almadı. Dedim axşam zengleşib
danışarıq. Axşam da zeng eledim. Bu xeberi
aldım.-Yusif yolboyu Elde danışdıqlarını
tekrar-tekrar danışır, sanki olanlara inana
bilmirdi.
-Deqiq bilirsen ki qız meselesidir? Belke başqa
problem idi?
-Yox e, sevgilinin qedrini bil deyirdi. Başqa ne
ola biler? Sevinc de bir defe onu marşrutda bir
qıza baxarken görmüşdü. Arıq, uzun bir qız
imiş. Sevinc deyir az qala qeza eleyecekdi.
Axırda

<< 1 ... 165 166 [167] 168 169 ... 410 >>