veziyyeti deyerdiniz.-
dedi.
Lakin ele bu an reanimasiya otağının qapısında
görünen tibb bacısı telaşla:
-Doktor, xestenin ürek fealiyyeti dayanır, nebzi
çox aşağıdır.-dedi.
Hekim Vaqif emiye cavab vere bilmeyib telesik
reanimasiya otağına doğru getmeye başladı.
-Bunlar menim oğlumu deyir? Mehdini deyir?-
Esli xala çaşqın şekilde ayağa qalxıb bir
hekimgilin arxasınca, bir Vaqif emiye baxırdı. Qızı ile Eli onu sakitleşdirmeye çalışarken Yusif
de onlara yaxınlaşdı. Tibb bacıları ise tez-tez
otağa girib-çıxır, ellerinde müxtelif tibbi
levazimatlarla o teref-bu terefe qaçışırdılar.
Bunları görmek Esli xalanın heyecan ve telaşını
daha da artırırdı. Yusifgille birlikde onu
sakitleşdirmeye çalışan Elinin diqqetini bu vaxt
üzünü tutub ağlaya-ağlaya pillekenlere sarı
qaçan İnci çekdi. Onlardan aralanıb onun
arxasınca pillekene sarı getmeye başladı. İnci
pillekenin pillesinde elleri ile özünü qucaqlamış
veziyyetde oturub için-için ağlayırdı. Onun bu
halı, qandan rengini deyişmiş pal-paltarı Eliye
özünün iller evvelki halını xatırlatdı. Beş il evvel
özü de qan qoxan üst-başı, günah qoxan vicdanı
ile belece xestexananın bir küncünde büzüşerek
ağlayırdı. Amma o hele deqiq bilmirdi ki bu
qızınkı vicdan ezabıdır, ya üreyi yanmaq?
Asta-asta yaxınlaşıb ona sarı eyildi.
-Xanım, ağlamayın, Mehdiye heç ne olan deyil,
o güclü oğlandır.
-Mene göre oldu, her şey mene göre oldu. Men o
qeder dedim, olmaz Mehdi dedim, alınmaz
dedim, başa düşmek istemedi. Niye bele eledin,
Mehdi? Niye meni ailenin qabağında üzüqara
qoydun?
İncinin dedikleri Elini şübhelerinde emin
elemişdi. Demeli, Yusifin dediyi qız da bu idi.
Onun da vicdanı günah qoxurdu, onun da
sehvinin qurbanı bir başqası olmuşdu.Hemin gece hekimler Mehdini geri qaytara
bilseler de onun ümumi veziyyetinde deyişen bir
şey olmamışdı. Doğmalarının isteyi ise bu
veziyyetin tezlikle yaxşıya doğru deyişmesi idi.
Elinin tekidile Yusif gece iken eve qayıtmışdı.
Yusif dövlet işinde işleyirdi ve seher

<< 1 ... 167 168 [169] 170 171 ... 410 >>