(Heyat Mektebi) Yazar: Fatime...

7 sentyabr 2014
Marşrut dayanacaqdan hərəkətə başlayırdı ki içəridəki sərnişinlərdən biri sürücüyə səslənərək gələn olduğunu dedi. Sürücü avtobusu saxladı və arxa qapını açdı.
-Çox sağolun.-deyə bir qız təngənəfəs halda marşuruta minə-minə ona öz təşəkkürünü bildirdi.
Bu səs qabaqdakı tək sıralardan birində qolunu pəncərəyə, başını da qoluna dayaq edib oturan Əliyə tanış gəldi. Tez başını səs gələn tərəfə döndərdi. Bəli, hərəkət edən marşurutda ayaq üstdə dura bilmək üçün tutacaqdan tutan Ayan idi. Lakin Ayan onu görməmişdi. Əli həyəcandan bütün bədəni əsə-əsə ayağa qalxıb yavaşca əlini onun qoluna toxunduraraq:
-Buyur, əyləş.-deyə ona yer göstərdi.
-Ə...Əli?-təəccübdən gözləri və ağzı açıq qalan Ayanın bədəninə bir ürpərti gəldi.
-Keç otur.-qəhərlənən Əli gözlərini qaçıraraq təkrar ona yer göstərdi.
-Çox sağol.-Ayan özünün də güclə eşidəcəyi səslə təşəkkür edib oturdu. Bayaqdan təngənəfəslikdən qalxıb-enən sinəsi indi həyəcandan qalxıb-enirdi. Bu həqiqət idi, ya onun beş il əvvəl gördüyü yuxulardan biri? Astaca öz qolunu çimdikləyib gözlərini yumub-açdı. Yox, yuxuda deyildi. Başının üstündə ayaq üstdə duran Əli idi. Gözlərini pəncərədən çölə dikib fikrini yayındırmağa, özünü ələ almağa çalışdı. Lakin bu mümkün idimi? Eyni həyəcan və təlaşı Əli də yaşayırdı. Iki il əvvəl əsgərliyə qayıdanda "Bir də onu görə biləcəyəmmi?"deyə özünü çox yeyib bitirmişdi. Bu iki ildə çox şey dəyişmişdi, amma Əli üçün dəyişməyən həqiqət:Ayan eyni qalmışdı. Əsgərlikdəm qayıtmışdı, işə girmişdi, nişanlanmışdı... Bu an gözü barmağındakı üzüyə sataşdı.
Tez üzük olan əlini tutacaqdan çəkib cibinə saldı. Utandı sanki. Boyun əyməli olduğu taleyindən, söz keçirə bilmədiyi ürəyindən utandı.
Mənzil başına çatmışdılar. Əli Ayanın onunla eyni yerdə düşəcəyini təxmin elədiyindən ciblərinə əl ata-ata özünü qabağa verdi. Tərsliyə bax! Cibində sadəcə beş manat var idi. Sürücünün deyinəcəyini bilsə də başqa çarəsi, başqa pulu yox idi. Ayana mimikası ilə