tezden işde
olmalı idi. Elinin işden qalmağı ise ele de
problem deyildi. Çox keçmedi ki Vaqif emi de
getdi. Mehdinin anası ile bacısının ve Elinin
tekidine baxmayaraq İnci getmek istemediyini
deyib geceni onlarla birlikde xestexananın
dehlizinde keçirdi. Bütün fikri Mehdiye
kilidlendiyinden ne atasına, ne de dayısıgile
zeng elemek ağlına gelmişdi.
Dan yeri sökülürdü. Güneşin al-qırmızı şüaları
üfüq boyu yayılır, esrarengiz bir menzere
yaradırdı. Başını elleri ile qucaqladığı
ayaqlarının üstüne qoyub oturacaqda yuxuya
geden İnci "Getme! Getme!"deye qışqıraraq öz
sesine oyandı. Telaşla etrafa boylanıb bir anlıq
ona yad gelen mekanı aydınlaşdırmağa çalışdı.
Sonra yavaş-yavaş her şeyi xatırladı. Dünen
heyatının en berbad gününü yaşamışdı. Amma
hele bundan sonranın nece olacağını bilmirdi.
Getdikce başında ağrı hiss elemeye başladı, dil-
dodağı qurumuş, udqunduqca boğazı yandırırdı.
Diger terefden de üşüyürdü. Hamısı dünenki
yağışın neticesi idi. Hem qezadan evvel, hem de
sonra, Mehdiye ilk tibbi yardım gösterib tecili
yardım maşınını gözleyerken islanmağının
neticesi. Üstüne serdiyi gödekçesini aralayıb
köynek ve şalvarına el gezdirdi, onlar hele de
nem idi. Bilirdi ki bu cür islanmağının ardınca
yüksek heraretli güclü bir xestelik gelir. Amma
indi onun canından da vacib bir can var idi.
Hansı ki onun ucbatından indi ölümle elleşirdi.
Gödekçesini oturacağa qoyub ayaqlarını yere
saldı, gerneşerek ayaqqabılarını geyinib etrafa
boylandı. Dehlizde sağ terefinde baş-başa verib
yatan Esli xala ile Mehrini saymasaq heç kim yox
idi. Birden ağlına atası geldi ve yadına düşdü
ki bura gelenden beri onunla elaqe saxlamayıb.
Ona ne qeder acıqlı olsa da narahat qalacağını
da bilirdi. Çantasını açıb telefonunu çıxaranda
sessize düşen telefonunda atasından ve
dayısıgilden iyirmi bir cavabsız zengi görüb
buna bir daha emin oldu. Telaşlanıb evvelce
atasına zeng elemek istese de sonra durdu.
Onun yene de acıqlı olduğunu

<< 1 ... 168 169 [170] 171 172 ... 410 >>