Ismayılın
yanına keçmişdi.
-Gözümün layneri yayılıb e, smayl, belke
salfetkan olar?-o el güzgüsünde özüne baxa-
baxa soruşdu.
-He, olmalıdır, gözle.-deye İsmayıl sükanın
yanındakı gözlüklerden birini açdı. Ele bu vaxt
oradan nese sürüşüb yere düşdü. İsmayıl celd
eyilib onu götürmek isteyirdi ki:
-A, o nedir?-deye Şebnem de tez maraqla
eyilib yere baxdı.
-Heç ele-bele şeydir.-boyunbağını götürüb
ovcuna yığan İsmayıl onu yeniden yerine
qoymaq istedi. Lakin Şebnem el çekerdimi?
-Sencanı, nedir o?-deye tekidle onun ovcunu
aralamağa başladı.-A, ne gözel sepdir? Amma
ele bil gümüşdür. Bunu mene verirsen?
-Yox, emanetdir, onun yiyesi var.-İsmayıl ciddi
şekilde dedi. Şebnem ise balaca uşaqlartek
dodaqlarını büzüb boynunu burmuşdu.-Ele
baxma, dedim ki vere bilmerem.-Sen salfetka
isteyirdin, dayan verim.-ele bu vaxt telefonu
zeng çalmağa başladı. Zeng Eliden idi.
Şebneme-Onu yerine qoy.-deyib zengi açmaq
üçün maşından düşdü. Bir müddet acıqlı-acıqlı
onun arxasınca baxan Şebnem sonra qerarlı
halda elindeki boyunbağını ovcuna yığıb
maşından düşerek tez kursa girdi. İsmayılın
başı zenge qarışdığından onun gedişinden
xebersiz idi. Şebnem oğrulara xas telaşla içeri
girerken Sevilin başı kursun bir müellimesi ile
söhbete qarışmışdı. Lakin onu görcek ikisi de
maraqla ona teref baxdılar. Öz telaşını ört-
basdır elemek üçün onların üstüne düşdü.
-Ne olub, yene de qeybetcil mehle arvadları
kimi baş-başa vermisiniz? İşiniz-gücünüz
yoxdur sizin? Sevil, dünen tapşırdığım senedleri
hazır elemisen?
-Beli, Şebnem xanım. Kompüterdedir,
printerden çıxarıb getirim?
-Yox, kompüteri de al, gel. Bes nece
getirmelisen? Beş deqiqeye stolumun üstünde
olsun.
-Yaxşı.
Şebnem amirane terzde tapşırığını verib otağına
keçerken müellime qız onun arxasınca baxıb
bezgin şekilde yaxasını dartırdı. Sevil ise meyus
olub kompüterde senedleri axtarmağa başladı.
Müellime qız ise:
-Allah deveye buna göre qanad vermeyib de.
Qandığı qrafa yoxdur, dedesinin şotuna

<< 1 ... 177 178 [179] 180 181 ... 410 >>