müdir
olub.-deye dillendi.
-Eşi, vecime deyil onsuzda. İmkanım olsa,
bunun yanında bir deqiqe de durmaram.
Neyleyim ki mecburam?
-Fikir verme. Ne ise men gedim, sen de ne
isteyirse, apar. Yoxsa çıxıb yene de hürecek.
Qız sağollaşıb içeri otaqlardan birine getdi. Sevil
ise lazımi senedleri çap eleyib müdirin otağına
yaxınlaşdı. Qapını astaca taqqıldadıb içeri
girdi. Şebnem bu vaxt gödekçesini soyunmuş, boy
güzgüsünde özüne baxır, üst-başına el
gezdirirdi.,
-Getirdim, Şebnem xanım.
-Stolun üstüne qoy.-gözünü güzgüden çekmeyen
Şebnem bayaqkından ferqli yumşaq şekilde
dillendi.
Sevil yaxınlaşıb elindekileri masanın üstüne
qoyurdu ki Şebnem güzgüden aralanıb üzünü
masaya, ona sarı çevirdi. Başını qaldıran
Sevilin gözleri bu vaxt onun sinesine, sinesindeki
o güneş klonlu gümüş boyunbağıya sataşdı. Bu
boyunbağı ona iller evvel itirdiyi yadigarını
xatırlatdı. O anın telaşı ile heyecanlansa da
bunun hemin boyunbağı olduğuna inanmadı.
Amma yene de gözlerini ondan çeke bilmedi.
-Necedir, qeşengdir?-Şebnemin sesi onu özüne
getirdi-İsmayıl hediyye eleyib.-bunu eşitmesile
sanki dünya başına fırlandı. Ürek döyüntüleri
artdı, gözleri böyüdü. Bu nece ola bilerdi axı?
Onun boyunbağısı İsmayıla, ondan da Şebneme
nece keçe bilerdi? Yoxsa İsmayıl heyatındakı
bütün qızlara eyni şeyleri hediyye eleyib, eyni
yalanları danışırdı?-Ne gözünü zillemisen? Ele
baxma, gözün deyer.-kinaye ile gülümseyen
Şebnem sonr-Yaxşı, get işinle meşğul ol.-deye
amirane terzde dillendi.
Sevil gözlerini boyunbağıdan çekib üzünü
çevirerek qapıya doğru getmeye başladı. Artıq
daxili gerginliyi bütün bedeninde hiss eleyir,
ayaqları esir, nefesi daralırdı. Özünü birteher
qapıya çatdırıb ce çıxdı. Divara söykenib
gözlerini yumub-açaraq derinden nefes almağa
başladı. Lakin bu da kar elemirdi. Bedenine
yavaş-yavaş soyuq ter de gelmeye başlamışdı.
Bu vaxt kursun qapısı açıldı ve meyus şekilde
içeri giren İsmayıl birden-bire qarşısında Sevili
görüb telaşla ona sarı gelmeye

<< 1 ... 178 179 [180] 181 182 ... 410 >>