başladı.
-Sevil? Sevil, ne olub sene?-lakin İsmayıl ona
çatmamış bir de onu görmeyin heyecanını
yaşayan Sevil huşunu itirerek divarboyu sürüşüb
yere yıxıldı.-Sevil?!-İsmayıl yaxınlaşıb onun
beraberliyinde eyildi, başını dizlerinin üstüne
qoyub yanaqlarına vurmağa, nebzini yoxlamağa
başladı.-Şebnem! Kim var burada?! Kömek
eleyin!
Ses müdir otağından Şebnemle birlikde diger
otaqdakılar da çıxdılar.
-Ne oldu buna?-deye Şebnem biraz telaşlı,
biraz da bezgin şekilde ona sarı eyildi.
-Bilmirem. Ele qapıdan girirdim ki...-başını
qaldırıb ona teref baxan İsmayılın gözü bu vaxt
Şebnemin boynundan sallanan boyunbağıya
sataşdı. Artıq ona her şey aydın idi. Berk
esebleşse de hele ki bunu biruze vermeyib Seville
meşğul olmağa başladı. Heç bir deqiqe keçmedi
ki müellimelerden biri ellerinde naşatır bankası
ve pambıq içeriden çıxdı.
-Başına toplaşmayın, aralanın hava gelsin.-
deye oradakılara seslendi. Müellim ve şagirdler
seyrelib aranı boşaltmağa başladılar.-Arzu
müellime, bunun sumkasında dermanı olmalıdır,
onu getirin de.-deye diger hemkarına seslendi.
Sevili onlara tehvil veren İsmayıl ayağa qalxıb
bor kenarda elleri qoynunda olanları izleyen
Şebneme yaxınlaşıb qolundan dartaraq-İçeri
gel.-deye müdir otağına çekdi.
-Ne olub?-onun arxasınca geden Şebnem heç ne
anlamamıştek soruşdu.
-Gel, deyecem.-İsmayıl onu otağa salıb qapını
örtdü.-Sen "olmaz" sözünü hansı dilde başa
düşürsen? Sene demedim sepin götürme deye?
Olmaz, нельзя, nah! Sen neyledin? Götürmeyin
azmış kimi hele bir onu boynuna da taxdın.
Maşından düşende sene dedim ki onu yerine
qoy, gelib görürem, boynundadır. Sen nece
qızsan?
-Ne olub e, ne var burada? Xoşuma geldi,
götürdüm de. Aydan-ilden bir namaz senden
bir şey istedi, onda da adımı birce oğru
qoymadığın qaldı. Ala,-Şebnem hirsle
boyunbağını boynundan açıb ona uzatdı,-senin
üç manatlıq prostoy sepine qalmamışam!
-Senin üçün prostoy ola biler, amma menim üçün
çox deyerdir. Çünki emanetdir, sen bele şeyleri
başa

<< 1 ... 179 180 [181] 182 183 ... 410 >>