düşmezsen!-bunu deyen İsmayıl hirsle
otaqdan çıxıb qapını çırpdı. Çölde ise hele de
Sevilin başına toplaşanlar onu ayıltmaqla meşğul
idiler. İsmayıl boyunbağını cibine qoyaraq
sonra:
-Özüne geldi?-deye yaxınlaşıb soruşdu.
-Gelir yavaş-yavaş.-ona cavab veren
müellimelerden biri sonra üzünü oradakılara
tutdu.-Kömek eleyin, yerine aparaq.
-Eziyyet çekmeyin, siz biraz açılın, onu men
götürerem.
Oradakılar bir-birilerine göz-qaş eleyib
seyrekleşdiler. İsmayıl eyilib onların kömeyi ile
evvelce Sevilin qolunu boynuna saldı, bir elile
küreyinden, digerile ayaqlarının altından tutub
onu qucağına qaldırdı. Bu vaxt astaca zarıyaraq
başını oynadan Sevilin nefesi üzüne toxundu. Bu
İsmayılın üzüne xefif bir tebessüm getirerken
ürek döyüntüleri de artmışdı. Gözlerini bu
melek kimi mesum simadan çekmeden onu
yerine apardı. Stuluna oturdu, sinesine tökülem
saçlarını arxaya saldı, bu vaxt eli de yüngülce
yanağına toxunmuşdu. Birden burada onlardan
başqa adamların da olduğunu xatırlayıb tez:
-Nnebzi... Nebzi yaxşıdır.-deye guya nebzini
yoxlayırmıştek onlara baxdı. Tebii ki ona
inanmamışdılar.-Daha men gedim, gerisi size
qaldı.-deyib özünü itirerek Sevilden aralanıb
qapıya doğru getmeye başladı. Qapıya çatmamış
dönüb bir de Sevile baxdı. Burada qalmaq, onu
yaxşı olduğunu öz gözleri ile görmek isteyirdi,
amma diger terefden de Mehdinin xeberini
almışdı, xestexanaya getmeli idi. Çöle çıxıb
ellerini belinde qoyaraq derinden ofuldadı. Bir
xeyli yerinde var-gel eleyib pilleleri enerek
maşınına doğru getdi. Boyunbağını yerine
qaytarıb maşını işe salaraq oradan uzaqlaşdı. Bu gün gün Leyla üçün heç de yaxşı
başlamamışdı. Seher evde anası ile mübahise
elemesi ve derse gecikib bir qayıb yemesi azmış
kimi indi de telefonunu itirmişdi. Son bir dersde
iten telefonunu universitetde gezmediyi yer,
soruşmadığı adam qalmamışdı. İndi de küskün
ve esebi üz ifadesi alaraq heyetde oturmuş,
refiqelerinin növbeti ders üçün klinikaya getmek
tekidini ele tekidle

<< 1 ... 180 181 [182] 183 184 ... 410 >>