redd edirdi. Qızlardan biri
uzaqdan onlara doğru gelen Kenanı görüb
Leylaya göz vuraraq:
-Bizim xetrimizi qırırsan, heç olmasa bu
yaraşıqlının xetrine gel. Onsuzda birinci dersden
qayıb almısan.-dedi.
-Uff, bu haradan çıxdı? Her şey düz idi, birce
bu çatmırdı.-Leyla narahat şekilde yerinde
vurnuxur, üzünü turşudurdu.
-Ne olub az, vaxt var id, onu görende az qala
özünden gedirdin. Onda ne olub?-deye diger
refiqesi de dillendi.
-O o vaxt idi. Daha ağıllanmışam, onu dalınca
qaçmayacam.
-He, sen dedin, biz de inandıq.
-Qızl, siz niye burada oturmusunuz? Sizin batok
klinikada deyil?-bu vaxt yaxınlaşan Kenan
onları burada görüb maraqla soruşdu.
-Ne bilim, Leyladan soruş. Tersliyine salıb ki
getmirem.
-Daha biz onu yola getire bilmedik, Kenan. Gör,
sen neyleyirsen?-qızlardan biri yavaş-yavaş
çantasını qoluna salıb ayağa qalxdı. Diger qıza
göz eleyerek-Dur ay Sebiş, biz de gecikmeyek.
Leyla gelene oxşamır.-dedi.
-Siz gedin, narahat olmayın, Leyla da en azı on
beş deqiqeye sizin yanınızda olacaq.-özünden
emin şekilde gülümseyen Kenan bir qızlara, bir
de Leylaya baxırdı.
Qızla sağollaşıb heyetboyu getmeye başladılar.
Kenan keçib Leylanın yanında oturdu.
Bilmirmiştek ona sarı baxıb:
-Ne olub?-deye soruşdu.
-Heç ne.-gözlerini yerden çekmeyen Leyla meyus
şekilde dillendi.
-Yene de gizli nömre?
-Telefonum var ki gizli nömre de olsun?-
gözlerini qaldıran Leyla kinaye ile gülümsünerek
ona baxdı.
-Ne olub ki telefonuna?-Kenan sol cibinden
çıxardığı telefonu ona uzadıb bic-bic gülümsedi.
-Bb...bbu? Bu sende idi?-Leyla yerinden dik
atılıb teeccübden berelmiş gözlerle ona baxdı.
-He, bayaq bufetde götürmüşdüm. Amma senin
başın qızlarla söhbete ele qarışmışdı ki ruhun
da duymadı. Biraz diqqetli ol da, heqiqeten
oğurlansa idi, neyleyecekdin?
-Kenan, axı niye? Sen bilirsen ki bu oğurluqdur?
-He, amma oğru aldığını geri qaytarmır, men
ise senin nömreni özümünküne yönlendirib
qaytarıram.
-Ne?-bu Leylanı daha da teeccüblendirmişdi.-­
Sen

<< 1 ... 181 182 [183] 184 185 ... 410 >>