tutaraq Seville teklikde danışa
bilmek üçün onu bura qeder izlemişdi.
Çantasının demirlerini oynada-oynada fikre
geden Sevil onu yalnız yaxınlaşanda gördü.
Evvelce özünü itirib yerinde qurdalansa da
sonra qaşlarını düyünleyib gözlerini yere dikdi.
İsmayıl ise keçib onun yanında oturdu. Ona
teref baxaraq sakit şekilde:
-Axşamın xeyir, necesen?-deye soruşdu.
-Axşamın xeyir. Yaxşıyam, sağol.
-Bayaq bizi yaman qorxutdun. İndi necesen?
Kinaye ile öz-özüne gülümsünen Sevil:
-Yaxşıyam.-deye dillendi.
-Senin bu gün bu veziyyete düşmeyinin sebebkarı
menem. Bağışla.-meyus şekilde dillenen İsmayıl
elini cibine apardı.
-Niye?-Sevil sanki bir hime bendmiş kimi kinaye
ile ona baxdı.
-Buna göre.-İsmayıl cibinden çıxardığı
boyunbağını gösterib sonra Sevilin bir elini
turaraq onu ovcunun içine qoydu.
-Men neyleyirem bunu? Bu menim deyil, Şebnem
xanımındır.-deye Sevil narahat şekilde özünü
geri çekdi.
-Xeyr, bu senindir. Yadındadır, senin de bele
bir sepin var idi?
-Menim sepim evdedir. Şebnem xanım özü dedi
ki İsmayıl hediyye eleyib.
-O çox qel...-dememek üçün özünü gücle
saxlayan İsmayıl dişini damağına sıxıb yeniden
sözüne davam eledi,-Men Şebneme heç ne
hediyye elemememişem. O ki qaldı senin sepine,
yalan danışma, o evde deyil, sen onu üç il evvel
itirmisen.-Sevil duruxub bir ismayıla, bir de
ovcuna tutuşdurmağa çalışdığı boyunbağıya
baxdı. İsmayıl ise onun sual dolu baxışlarını
cavablandırmaq üçün-Soruşmayacaqsan bu
sende haradandır?-deye maraqla ona baxdı.
Sevil çiyinlerini çekdi.-Yaxşı, bes bunu nece
itirmeyin yadındadır?
-Bir defe yolda özümden getmişdim, sonra bir
kişi meni xestexanaya apa...-Sevil yaddaşını
tezeleye-tezeleye sanki dediklerinden ve
menalı-menalı ona baxıb başını yelleyen
İsmayılın üz ifadesinden nese anlamıştek,-o
sen idin?-deye soruşdu.
-He, sen menim maşınımın qabağında
yıxılmışdın ve seni xestexanaya aparan da men
idim. Amma ayılanda yanındakı Kenan idi.
Onunla sen ayılmamışdan evvel

<< 1 ... 183 184 [185] 186 187 ... 410 >>