xestexanada
qarşılaşmısdıq. Men seni ona tapşırıb getdim,
çünki seni görmek istemirdim. Fikirleşirdim ki
sen evli, ya da nişanlısan, ona göre de buna
ehtiyac yoxdur. Sonra bunu maşınımda tapdım.
Ne ata bildim, ne de sene qaytara. O gün, bu
gün, düz üç ildir saxlayıram. Eslinde
unutmuşdum. Sağolsun, bu gün Şebi yadıma
saldı. Sevil, al, bu senindir.-İsmayıl yeniden
onun ovcunu aralayıb boyunbağını qoymaq
istedi.
-Ele men de unutmuşdum. İstemirem, sende
qalsın.-Sevil laqeyd şekilde hem gözlerini, hem
de elini qaçırdı.
-Ona göre bu gün bunu Şebnemde görüb özünden
getdin?
-Yox, men halsız idim.
-Sevil, özünü yorma, onsuzda da inanmıram.
Uzatma, emanetini götür, bir de itirme.
-Özün deyirdin ki men keçmişimi çoxdan
silmişem. Bes onda niye keçmişi mene geri
qaytarırsan?
Sevilin bu sualı qarşısında bir anlıq özünü itiren
İsmayıl sonra birteher özünü ele aldı:
-Bu keçmiş deyil, sadece bir emanetdir. Özü de
bunu saxlayan sen idin. Götür, ele bil ki bunu bu
gün vermişem.-İsmayıl tekidinden sonra Sevil
nehayet ki boyunbağını eline aldı, ona
toxunduqca üzünde qeyri-ixtiyari bir tebessüm
oyandı. Bundan daha da üreklenen İsmayıl ise-
Sabahdan taxt bunu, qoy Şebnem xanım da
bunun esl sahibinin kim olduğunu görsün.-dedi.
-Yox, lazım deyil. Men bunu taxsam, o sene
acıqlanacaq, sonra da aranız deyecek.
-Heç ne olan deyil. Men ona başa saldım ki
bunun yiyesi var. Bir de ki sen ona fikir verme.
O biraz özünden razıdır, hamıdan ferqli olmağı,
özünü göze soxmağı xoşlayır.
-Onu qınamıram, eslinde.-Sevil sakitce
dillendi.-Menim de ele bir atam, arxam olsaydı,
belke men de onun kimi olardım. Atam olsaydı
ressamlıq tehsilimi de vaxtında alardım, qrup
yoldaşlarım mene yuxarıdan aşağı yox, özleri
kimi baxardılar, men de beş qızdan biri
olardım, istediyim kimi geyinib-keçiner,
istediyim kimi gezib-tozardım. Atam olsaydı,
heç o Xelille de nişanlanmağa mecbur
qalmazdım, seni de aldatmazdım...-köks
ötürdü.-Men de çoxları kimi

<< 1 ... 184 185 [186] 187 188 ... 410 >>