çoxlarını
beyenmezdim:qrupdakıları, Şebnemi, Xelili...
-Meni de?-deye İsmayıl bu vaxt onu sözünü
kesib üzüne baxdı.
Sevil bir anlıq ona sarı baxsa da sualını cavabsız
qoyub sözüne davam eledi.
-Atam olsaydı, anam da xestelenmezdi...-qeh­
erlendi.-Evvel atam getdi, indi de anam gedir.
Yeqin sonra da növbe mendedir.
-Sen hara?-bunu deyerken İsmayılın kövreklik
qarışıq bir tekid var idi.
-Ehh...atam olsaydı, men de yeqin başqa Sevil
olardı.-göz yaşlarını gizlemek üçün başını dik
tutub yüngülce burnunu çekdi.
Onun bu halı tebii ki İsmayılı da incitmişdi. Tek
olmadığını bildirmek üçün elini yavaşca onun
eline doğru aparmağa başladı. Gözü yolda olan
Sevil ise bu vaxt dayanacağa yaxınlaşan
marşrutu görüb ayağa qalxdı.
-Avtobus da gelir, men gedim, helelik.-deyib
ondan uzaqlaşmağa başladı.
İsmayıl da ayağa qalxdı, lakin üzünde meyus
bir ifade var idi. Bir neçe addım ireli geden
Sevil:
-Uff, başqa marşurutmuş, yene nömreleri
qarışdırdım.-deye narazı şekilde dodaqlarını
büzdü. Bu İsmayılı sevindirmişdi. Meyus halda
geri qayıdan Sevilin qabağına keçerek:
-Sevil.-deye nese demek isteyirdi ki Sevil de
nese xatırlamıştek:
-İsmayıl, yaxşı ki yadıma düşdü,-deye
çantasını gezmeye başladı,-dünen mamaya
göre sen ad gününe gele bilmedim, bu gün de
bele oldu deye qaldı.-zerli kağıza bükülmüş
düzbucaqlı formalı bir qutu çıxarıb ona uzatdı-
Gec de olsa, ad günün mübarek.
-Sevil, bu nedir?-İsmayıl teeccüble geri atıldı.-
Çox sağol, amma men senden hediyye
istemirdim.
-Men sen iste deye almamışam ki, özüm
istediyim üçün almışam. Ele düşün ki bu da
senin mende emanetindir. Elimi dala
qaytaracaqsan?
-Çox sağol.-İsmayıl onu daha çox incitmemek
üçün qutunu aldı, adeti üzre qulağına sarı tutub
yelledi.-Nedir ki bu?
-Ne bilim, evde baxarsan.-Sevil çiyinlerini çekib
yüngülce gülümsedi.
-Sevil, bu günkü sep meselesine göre menden
küsme. Men bele alınsın, istemezdim. Kaş onu
sene bele qaytarmalı olmazdım. Amma Şebnem
alemi qatdı. Buna göre

<< 1 ... 185 186 [187] 188 189 ... 410 >>